ৰাজ্যখনৰ এগৰাকী জনপ্ৰিয় কণ্ঠশিল্পী, কেইবাখনো ভিন্ন ভাষাৰ বোলছবিৰ সংগীত পৰিচালক, সুৰকাৰ নিবিড়জ্যোতি কলিতাৰ আকস্মিক বিয়োগত শোকস্তব্ধ হৈ পৰিছে শ্বহীদ নগৰী ঢেকীয়াজুলি।

ঢেকীয়াজুলিৰ বিশিষ্ট সাংস্কৃতিক কৰ্মী নৰেন কলিতাৰ পুত্ৰ তথা এগৰাকী প্ৰচুৰ প্ৰতিশ্ৰুতিসম্পন্ন কণ্ঠশিল্পী নিবিড়জ্যোতি কলিতাই কৰ্মসূত্ৰে বিগত বহুবছৰ ধৰি  গুৱাহাটী মহানগৰীত স্থায়ীভাৱে বসবাস কৰিছিল৷

কিন্তু নিয়তিৰ নিষ্ঠুৰ পৰিহাস ১০ জুনৰ ১১ বজাত শিল্পীগৰাকীৰ নিজ বাসগৃহতে আকস্মিকভাৱে মৃত্যু ঘটে। ৰাজ্যখনৰ এগৰাকী প্ৰচুৰ প্রতিশ্রুতিসম্পন্ন সংগীত শিল্পী, সংগীত পৰিচালক, প্ৰাথমিক পৰ্যায়ৰ পৰা উচ্চশিক্ষা গ্রহণ কৰালৈকে এগৰাকী মেধাৱী ছাত্ৰ হিচাপে পৰিচিত নিবিড়জ্যোতিৰ মৃত্যুত গভীৰ শোকৰ ছাঁ পৰিছে ঢেকীয়াজুলিত।

গুৱাহাটীত নিগাজীভাৱে বাস কৰা জনপ্রিয় কণ্ঠশিল্পীগৰাকীয়ে আকস্মিকভাবে মৃত্যুক সাৱটি লোৱাত সেইদিনাই  সন্ধিয়া ৭ বজাত গুৱাহাটীৰ নৱগ্ৰহ শ্মশানত তেওঁৰ শেষকৃত্য সম্পন্ন কৰা হয়।

মন কৰিবলগীয়া যে অসমীয়াৰ হিয়াৰ আমঠু, গণশিল্পী জুবিন গাৰ্গৰ চিৰযুগমীয়া গীতসমূহত অনিন্দ্য-সুন্দৰকৈ কণ্ঠদান কৰি সকলোকে অভিভূত কৰিছিল নিবিড়জ্যোতিয়ে ৷ ১৯৮০ চনত জন্মগ্ৰহণ কৰা নিবিড়ে ঢেকীয়াজুলি নগৰ নিম্ন বুনিয়াদী বিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰাথমিক পৰ্যায়ত বৃত্তি লাভ কৰি সফলতাৰে উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত ঢেকীয়াজুলি উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা সুখ্যাতিৰে মেট্ৰিকৰ দেওনা পাৰ হৈ উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে উত্তৰ পাৰৰ নালন্দাস্বৰূপ তেজপুৰৰ দৰং মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা সুখ্যাতিৰে উত্তীৰ্ণ হৈ বুকুত অলেখ স্বপ্ন লৈ গুৱাহাটীলৈ ৰাওনা হৈছিল।

গুৱাহাটীত এইচ ডি এফ চি, আই চি আই চি আই ইত্যাদি বেংকিং ক্ষেত্ৰত কৰ্মৰত হৈ থকাৰ সময়তে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল৷ মৃত্যুৰ সময়ত পত্নীৰ লগতে এগৰাকী সন্তানক ইহসংসাৰত এৰি থৈ গৈছে সংগীতশিল্পীগৰাকীয়ে।

সংগীত ক্ষেত্ৰখনত কিবা এটা কৰাৰ দুৰ্বাৰ হেঁপাহ থকা নিবিড়ে কৰ্মসূত্ৰে গুৱাহাটীত নিগাজিকৈ থকা সময়তে নিবিড়ভাৱে অসমৰ সংগীত জগতখনৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰিছিল৷ হিয়াৰ আমঠু জুবিন গাৰ্গৰ গীত হুবহুকৈ পৰিৱেশন কৰি সকলোকে মন্ত্ৰমুগ্ধ কৰা নিবিড়ৰ সংগীতৰ মহীৰূহ জুবিন গাৰ্গৰ লগতে অসমৰ সংগীত জগতৰ আটাইকেইগৰাকী সুপ্ৰতিষ্ঠিত সংগীত শিল্পীৰ সৈতে হৈ পৰিছিল আন্তৰিক সম্পৰ্ক।

তেওঁ চাদ্ৰী ভাষাৰ চলচ্চিত্র ‘টেম্পাৰ’ৰ লগতে অসমীয়া বোলছবি ‘খাৱৈ’,আহিবলগীয়া বোলছবি ‘জীৱনৰ আঁৰৰ জীৱন’ আদি ছবিৰ সংগীত পৰিচালনা কৰি বিপুল সমাদৃত হৈছিল।সংগীত পৰিচালনা কৰা এলবাম তথা গীত সমূহ হৈছে -কালজয়ী: কণ্ঠশিল্পী- জুবিন গাৰ্গ, দিন আহে দিন যায়: কণ্ঠশিল্পী- জুবিন গাৰ্গ,বনৰীয়া ফুল: কণ্ঠশিল্পী- নীল আকাশ আৰু জুবলি ৷

এগৰাকী প্ৰচুৰ প্ৰতিশ্ৰুতিসম্পন্ন কণ্ঠশিল্পীগৰাকী কিছুবছৰ ধৰি হতাশাত আক্ৰান্ত হোৱাৰ কথা বন্ধুবৰ্গক ফোনযোগে অৱগত কৰাৰ কথা এই প্ৰতিবেদকক তেখেতৰ বন্ধুবৰ্গই জনাইছিল।  অকালতে মৃত্যুক সাৱটি লোৱা নিবিড় জ্যোতি কলিতাৰ বিয়োগত শোকাকুল পৰিৱেশৰ সৃষ্টি হৈছে জন্মস্থান ঢেকীয়াজুলিত৷

তেওঁৰ অকাল মৃত্যুত ঢেকীয়াজুলি শাখা সাহিত্য সভা, ঢেকীয়াজুলি কেন্দ্ৰীয় ৰঙালী বিহু সন্মিলন, ঢেকিয়াজুলি নগৰ নিম্ন বুনিয়াদী বিদ্যালয় সতীৰ্থ সন্মিলন উদ্‌যাপন সমিতি, ঢেকীয়াজুলি জ্যেষ্ঠ নাগৰিক সন্থা, ঢেকীয়াজুলিৰ প্ৰকৃতিমূলক সংগঠন সেউজ ছ’চাইটী, কৃষ্টি সাৰথি সাংস্কৃতিক গোষ্ঠী, বন্যম সাংস্কৃতিক ক্ষেত্ৰ,ঢেকিয়াজুলি লেখিকা সমাৰোহ সমিতি, আপকু ঢেকীয়াজুলি সমজিলা সমিতিৰ লগতে কেইবাটাও জাতীয় দল-সংগঠন তথা অনুষ্ঠান-প্রতিষ্ঠানে গভীৰ শোক প্ৰকাশ কৰি সম্ভাৱনাপূৰ্ণ শিল্পীগৰাকীৰ মৃত্যু এক অপূৰণীয় ক্ষতি বুলি অনুভৱ প্ৰকাশ কৰি শোকসন্তপ্ত পৰিয়ালবৰ্গলৈ গভীৰ সমবেদনা জ্ঞাপন কৰিছে।

বিশেষ বাৰ্তা, ঢেকীয়াজুলি, ১৩ জুন

The post নিবিড়জ্যোতি কলিতাৰ আকস্মিক বিয়োগত শোকস্তব্ধ ঢেকীয়াজুলি first appeared on নিয়মীয়া বাৰ্তা.

এটি সৰু অনুৰোধ৷ এই সৰু অনুৰোধ এটাৰ পিছতে ঘটা ঘটনাৱলীয়ে উন্মোচিত কৰিছে আমাৰ ভাৰতীয়সকলৰ চৰম লজ্জাজনক আচৰণ৷ প্রাচুর্যৰ মহানগৰ মুম্বাইৰ সন্ধিয়া এটা৷ ৬৫–৭২ বছৰীয়া দম্পতী এটাই মুম্বাইৰ এটা ৰাস্তাৰ পদপথেৰে সন্ধিয়া আন দিনাৰ দৰেই খোজকাঢ়ি গৈ আছিল৷

সেই সময়তে বৃদ্ধৰ চকুত পৰিল এজন কেব ড্রাইভাৰে গুট্খাজাতীয় কিবা খাই পদপথত পিকাই আছে৷ যি পথেৰে হাজাৰজনে খোজকাঢ়ি অহা–যোৱা কৰি থাকে সেই ঠাইত চালকজনে পিকাই থকা দেখি স্বাভাৱিকতে বৃদ্ধগৰাকীৰ বেয়া লাগিল আৰু চালকজনক গুট্খা খাই পিকাই নাথাকিবলৈ অনুৰোধ জনালে৷

কিন্তু বৃদ্ধগৰাকীৰ এই অনুৰোধ শুনি লাজ পোৱাৰ সলনি প্রায় ৩০ বছৰৰ ঊর্ধ্বৰ চালকজনে ওলোটাই বৃদ্ধগৰাকীৰ ওপৰত জঁপিয়াই পৰে৷ কেইবাজনো পথচাৰী আৰু বৃদ্ধা পত্নীৰ সন্মুখতে চালকজনে বৃদ্ধৰ টী–চার্টৰ কলাৰত ধৰি তর্কাতর্কিত লিপ্ত হয়৷

আনকি ইয়াতে ক্ষান্ত নাথাকি অসভ্য চালকজনে বৃদ্ধগৰাকীক কেইবাটাও পূর্ণহতীয়া চৰ শোধায়৷ ইয়াৰে এটা চৰত ৭০ৰ ঊর্ধ্বৰ বৃদ্ধগৰাকীয়ে ৰাস্তাত পৰি যায় আৰু ভৰিত গুৰুতৰভাৱে আঘাত পায়৷ পিছত কেইবাজনো লোক আগবাঢ়ি আহি বৃদ্ধগৰাকীক তুলি আনি পদপথৰ কাষত বহুৱাই দিয়ে আৰু চালকজনক আঁতৰাই লৈ যায়৷

এই অৱস্থাতো চালকজনে বৃদ্ধগৰাকীক অশ্লীল ভাষাত গালি দি থাকে৷ পিছত কোনোবা এজনে ম’বাইলত ভিডি’ কৰা এই ঘটনা ছ’চিয়েল মিডিয়াত ভাইৰেল হৈ পৰে৷ বর্বৰ চালকজনে সৰু সামাজিক দায়বদ্ধতাৰ অনুৰোধ এটা নামানি ওলোটাই বৃদ্ধগৰাকীক প্রহাৰ কৰা ঘটনাই দেশজুৰি প্রতিক্রিয়াৰ সৃষ্টি কৰে৷

এই প্রতিক্রিয়াৰ পিছতে মাৰাঠী সংগঠন এটাই চালকজনক বিচাৰি উলিয়াই কিছু লঘু শাস্তি দি আৰক্ষীক গতাই দিয়ে৷ আনহাতে, মহাৰাষ্ট্রৰ চৰকাৰেও মুম্বাই আৰক্ষীক চালকজনৰ বিৰুদ্ধে হত্যাৰ চেষ্টাৰ অভিযোগ ৰুজু কৰি গ্রেপ্তাৰ কৰোৱায়৷

কোনোবা পথচাৰীয়ে এই উদ্বেগজনক ঘটনাটো ভিডিঅ’ ৰেকর্ডিং কৰি ছ’চিয়েল মিডিয়াত ভাইৰেল কৰি দিয়া বাবেহে পোহৰলৈ আহিল৷ কিন্তু কেৱল মুম্বায়েই নহয়, সমগ্র দেশ আৰু আমাৰ অসমতো এনে ঘটনা প্রতিনিয়ত ঘটি আছে৷

সকলো সামাজিক শিষ্টাচাৰ আমি ভৰিৰে মোহাৰি য’তে–ত’তে থু–খেকাৰ, তামোল–গুট্খাৰ পিক, চিগাৰেট, চাধা পেলাই থাকোঁ৷ কোনোবাই যদি আমাক এনে কাম কৰিবলৈ বাৰণ কৰে তেন্তে আমি ওলোটাই সেই লোকজনকহে সামাজিকভাৱে অপদস্থ কৰোঁ৷

কিন্তু আচৰিতভাৱে আমি এই একেখিনি মানুহেই যেতিয়া বিদেশলৈ যাওঁ, তেতিয়া কস্মিনকালেও এই পিকোৱা কাৰবাৰটোৰ পৰা সতর্কভাৱে আঁতৰি থাকোঁ৷

আমি সর্বসাধাৰণ মানুহবোৰ কেতিয়াৰ পৰা সামাজিক শিষ্টাৰৰ প্রতি সজাগ হ’ম? এখন আধুনিক সমাজ আৰু নগৰত বসবাস কৰাৰ বাবে নূ্যনতম প্রয়োজনীয় শিষ্টাচাৰ আমি কেতিয়া আয়ত্ত কৰিম? আৰু কিমান দিনলৈ আমি বর্বৰ, অসভ্য হৈ থাকিম?

নিশ্চিতভাৱে আমি নিজে উপলব্ধি কৰি ঘৰখনৰ পৰাই এই সামাজিক শিষ্টাচাৰ শিকিব লাগিব৷ আয়ত্ত কৰিব লাগিব৷ আনহাতে, সময়ে সময়ে চৰকাৰে এনে আইন ভংগকাৰীক শাস্তি দিয়াৰ ঘোষণা কৰে যদিও কার্যক্ষেত্রত কিন্তু চৰকাৰৰ কঠোৰতাৰ অভাৱ দেখা যায়৷

এখন বাসোপযোগী সুন্দৰ চহৰ গঢ়াৰ বাবে চৰকাৰে এনে অকামসমূহৰ বিৰুদ্ধে কঠোৰ পদক্ষেপ ল’ব লাগিব৷ কেৱল কাগজে–পত্রই সীমাবদ্ধ নাথাকি ব্যৱহাৰিকভাৱে সামাজিক আচৰণ ভংগকাৰীৰ বিৰুদ্ধে চৰকাৰে তাৎক্ষণিকভাৱে সেই স্থানতেই ব্যৱস্থা ল’ব লাগিব৷

সামাজিক দায়বদ্ধতা আৰু নাগৰিক সচেতনতা আদবয়সত শিকা আচৰণ নহয়৷ এই আচৰণ আমি শৈশৱৰ পৰাই শিকিব লাগিব৷ সেইবাবে চৰকাৰে জৰুৰীভাৱে প্রাথমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা অন্ততঃ অষ্টম শ্রেণীলৈকে ৰাজহুৱা স্থানত আমাৰ আচাৰ–ব্যৱহাৰ কেনে হোৱা উচিত আৰু ট্রেফিক আইন মানি চলাৰ বিষয়ে পাঠ্যক্রম অন্তর্ভুক্ত কৰিব লাগিব৷

যদি শৈশৱ–কৈশোৰতে চৰিত্র গঠন নহয়, তেন্তে ইয়াৰ প্রতিফলন পৈণত বয়সত দেখা পোৱা নাযায়৷ আইন প্রণয়ন কৰি ব্যৱস্থা লোৱাৰ সমান্তৰালকৈ চৰকাৰে এই পাঠ্যক্রমৰ ব্যৱস্থাটোক সর্বাধিক গুৰুত্ব দিব বুলি আমি সাধাৰণ নাগৰিকে আশা আৰু দাবী কৰোঁ৷

The post সম্পাদকীয় : সামাজিক শিষ্টাচাৰ আমি কেতিয়া শিকিম? first appeared on নিয়মীয়া বাৰ্তা.

বাজি উঠিছে ৰণ–দুন্দুভি৷ অন্ত পৰিল সুদীর্ঘ চাৰি বছৰৰ অধীৰ অপেক্ষাৰ৷ আৰম্ভ হ’ল বিশ্বকাপ ফুটবলৰ মহাৰণ৷ এতিয়া আৰু অধিক বৃদ্ধি পাইছে সমগ্র বিশ্বৰ অগণন ক্রীড়ানুৰাগীৰ উৎকণ্ঠা আৰু উদ্বিগ্ণতা৷ প্রতিনিশাই প্রিয় তাৰকাসকলৰ দুভৰিৰ যাদু উপভোগ কৰিবলৈ উদগ্রীৱ হৈ থকা বিশ্বৰ ফুটবল অনুৰাগীসকলৰ মাজত আৰম্ভ হৈছে গুণা–গঁঠা– কোনে মাৰিব শেষ হাঁহি?৷

ফিফা বিশ্বকাপ ফুটবল প্রতিযোগিতাৰ ইতিহাসত এইবাৰ বিশ্বৰ সর্বাধিক দেশে অংশগ্রহণ কৰিছে৷ ইতিপূর্বে ৩২খন দেশে অংশগ্রহণ কৰাৰ বিপৰীতে এইবাৰ ৪৮খন দেশে অংশগ্রহণ কৰিছে৷ পৃথিৱীৰ সর্ববৃহৎ এই ক্রীড়া প্রতিযোগিতাখন এইবাৰ যৌথভাৱে আয়োজন কৰিছে আমেৰিকা, কানাডা আৰু মেক্সিকোৱে৷ তিনিওখন দেশৰে প্রতীক ক্রমে কানাডাৰ মেপেল, মেক্সিকোৰ জায়ু আৰু আমেৰিকাৰ ক্লাছেৰে উজলিছে ২০২৬ বিশ্বকাপ ফুটবলৰ প্রতীক৷

উদ্বোধনী খেলখন আয়োজক দেশ মেক্সিকো আৰু দক্ষিণ আফ্রিকাৰ মাজত৷ উদ্বোধনী মেচ মেক্সিকো চিটীৰ আজটেকা ষ্টেডিয়ামত৷ ১৯৩০ চনত আৰম্ভ হোৱা এই ফুটবল প্রতিযোগিতাখন বিশ্বৰ এখন শীর্ষ পর্যায়ৰ প্রতিযোগিতা৷ এইবাৰ তিনিওখন আয়োজক দেশৰ মুঠ ১৬খন ষ্টেডিয়ামত প্রতিযোগিতাৰ খেলসমূহ অনুষ্ঠিত হ’ব৷

১৯ জুলাইত এই মহাৰণৰ বিজয়ী চেম্পিয়ন কোন হ’ব সেয়া নির্ণিত হ’ব নিউয়র্কৰ মের্ব লাইফ ষ্টেডিয়ামত৷ এইবাৰৰ বিশ্বকাপৰ বিজয়ীৰ প্রাইজমানীৰ অংকই সকলোৰে দৃষ্টি আকর্ষণ কৰিছে৷ কাটাৰত মুঠ প্রাইজমানীৰ পৰিমাণ ৪৪০ মিলিয়ন ডলাৰৰ (ভাৰতীয় মুদ্রাৰ হিচাপত ৪১,৯৪,৬৬,৯৬,০০০ টকাৰ বিপৰীতে এইবাৰ এই পৰিমাণ বৃদ্ধি কৰা হৈছে ৬৫৫ মিলিয়ন ডলাৰলৈ) ভাৰতীয় মুদ্রাৰ হিচাপত ৬৩,৪০,৯০,৪৬,৭৫০ টকা৷

চেম্পিয়ন দলটোৱে লাভ কৰিব প্রায় ৫০ মিলিয়ন মার্কিন ডলাৰ (ভাৰতীয় মুদ্রাৰ হিচাপত ৪৭৬.৯০ কোটি টকা)৷ ৰানার্ছআপ দলটোৱে লাভ কৰিব প্রায় ৩০ মিলিয়ন ডলাৰ৷ তেনেদৰে তৃতীয় আৰু চতুর্থ স্থান লাভ কৰা দল দুটাই লাভ কৰিব ক্রমে ২৯ আৰু ২৭ মিলিয়ন ডলাৰকৈ৷ মুঠ ৬,১৭৫ গ্রাম ওজনৰ ১৮ কেৰেট সোণেৰে নির্মিত বিশ্বকাপৰ ড্রফীটোৰ উচ্চতা ৩৭ চেণ্টিমিটাৰ আৰু ব্যাস ১৩ চেণ্টিমিটাৰ৷

দুজনে মূৰৰ ওপৰত পৃথিৱীখনক তুলি ধৰা ৰূপত নির্মিত এই ড্রফীটোৰ ডিজাইন কৰিছিল ইটালীৰ শিল্পী ছিলভি’ গাজানিগাই৷ ১৯৭০ চনত ফেডাৰেচন ইণ্টাৰনেচনেল ডে ফুটবল এছ’চিয়েচন চমুকৈ ফিফাই নতুন এটা ড্রফীৰ বাবে নক্সাৰ প্রতিযোগিতাৰ আয়োজন কৰি গাজানিগাৰ নক্সাখনক বাছনি কৰে৷ ইয়াৰ পূর্বে এই বিশ্বকাপৰ বিজয়ীসকলক দিয়া হৈছিল জুলে ৰিমে ট্ৰফী৷

কিন্তু ১৯৭০ চনত ব্রাজিলে তৃতীয়বাৰৰ বাবে বিশ্বকাপ দখল কৰিবলৈ সক্ষম হোৱাত এই ট্ৰফীটো স্থায়ীভাৱে সেই দেশখনৰ হাতলৈ যায়৷ এইবাৰ এই সোণালী ট্ৰফীটো কাৰ হাতলৈ যায় তাক লৈ উৎকণ্ঠাৰে বাট চাই আছে বিশ্বকাপৰ অগণন অনুৰাগীয়ে৷

পিছে ইতিপূর্বে ১৯৩৪, ১৯৩৮, ১৯৮২ আৰু ২০০৬ৰ বিশ্বকাপ বিজয়ী ইটালী দলটোৱে এইবাৰ বিশ্বকাপ খেলাৰ যোগ্যতাই অর্জন কৰিব নোৱাৰিলে৷ তদুপৰি, লক্ষণীয়ভাৱে এইবাৰৰ বিশ্বকাপত অন্তিমবাৰৰ বাবে পদার্পণ কৰিব বিশ্বৰ বহুকেইগৰাকী কিংবদন্তি ফুটবলাৰে৷

আর্জেণ্টিনাৰ তাৰকা ফুটবলাৰ লিঅ’নেল মেছি, পর্তুগালৰ ক্রিষ্টিয়ানো ৰ’নাল্ডো, ক্র’ৱেছিয়াৰ লুকা মাদ্রিছ, বছনীয়া আৰু হার্জেগ’ভিনাৰ এবিন জেকো, মেক্সিকোৰ গ’লৰক্ষক গিয়েৰমো অছোৱা, মিছৰীয় ফুটবলৰ তাৰকা তথা লিভাৰপুলৰ ছুপাৰষ্টাৰ মহম্মদ ছালাহ, ব্রাজিলৰ নেইমাৰ জুনিয়ৰ, আর্জেণ্টিনাৰ নিকোলাছ অ’টামেণ্ডি, ব্রাজিলৰ মিডফিল্ডাৰ কার্লো আনছেলোট্টি, নেদাৰলেণ্ডছৰ ভার্জিল ভান ডায়িক, কলম্বিয়াৰ অধিনায়ক জেমছ ৰড্রিগেজ, দক্ষিণ কোৰিয়াৰ ছন হিয়ুং মিয়ঙে এইবাৰৰ বিশ্বকাপ খেলাৰ পিছতে অৱসৰ লোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে৷

গতিকে, এইসকল তাৰকা ফুটবলাৰৰ দুভৰিৰ যাদু উপভোগ কৰাৰ বাবে এইবাৰৰ বিশ্বকাপ অন্তিম সুযোগ হ’ব পাৰে৷ তদুপৰি, ভাৰতীয়সকলৰ বাবে আন এটা আকর্ষণ হ’ব পাৰে চাৰিগৰাকী ভাৰতীয় বংশোদ্ভৱে নিউজিলেণ্ড, অষ্ট্রেলিয়া, কংগো আৰু কাটাৰক প্রতিনিধিত্ব কৰি দুভৰিৰ যাদু দেখুৱাব৷ ইতিপূর্বে জার্মানীত ফ্রান্সৰ হৈ বিশ্বকাপ খেলিবলৈ খেলপথাৰত নমা বিকাশ ধোৰাছু আছিল বিশ্বৰ শ্রেষ্ঠতম ফুটবল প্রতিযোগিতাখনত একমাত্র ভাৰতৰ চিনাকি৷

কিন্তু এইবাৰ নিউজিলেণ্ডৰ চৰপ্রীত সিং, অষ্ট্রেলিয়াৰ নিশান ভেলুপিল্লাই, কাটাৰৰ তাছিন মহম্মদ হামছিদ আৰু কংগোৰ ছেমুৱেল মুথুস্বামীয়ে বিকাশ ধোৰাছুৰ একাকীত্বক ভংগ কৰিব৷ এইবাৰৰ বিশ্বকাপ ফুটবলত মুঠ ৪৮টা অংশগ্রহণকাৰী দলৰ ভিতৰত মুঠ খেলুৱৈৰ সংখ্যা ১,২৪৮গৰাকী৷

ইয়াৰে ৩৫৭গৰাকী খেলুৱৈয়ে পূর্বতেও বিশ্বকাপ খেলিছে৷ এইবাৰ সর্বাধিক ৪৩ বছৰ ৫ মাহ বয়সত বিশ্বকাপৰ খেলপথাৰত নামিব স্কটলেণ্ডৰ গ’লৰক্ষক ক্রেইগ গর্ডনে৷ আনহাতে, এই বছৰৰ বিশ্বকাপৰ খেলপথাৰৰ মহাৰণত নামিব মেক্সিকোৰ কনিষ্ঠ ফুটবলাৰ গিলবার্টো ম’ৰায়োৱে ১৭ বছৰ ২৪০ দিন বয়সত৷

গিলবার্টোৰ সমবয়সীয়া অর্থাৎ ২০০৮ চনত জন্মলাভ কৰা আন কেইবাগৰাকীও খেলুৱৈ ক্রমে চেক’শ্লোভেকিয়াৰ হগো ছক’ৰেক, জার্মানীৰ লেনার্ট কার্ল, ছেনেগালৰ ইব্রাহিম এমবায়ে, ইজিপ্তৰ হামাজা আব্দেল কৰিম, ছেনেগালৰ বাৰা ছাপ’কে এনডিয়েই এইবাৰৰ বিশ্বকাপত প্রতিভা প্রদর্শনৰ সুযোগ লাভ কৰিছে৷

এইবাৰৰ বিশ্বকাপ খেলাৰ যোগ্যতা অর্জন কৰিছে এখন তেনেই সৰু দেশ কুৰাকাওৱে৷ দেশখনৰ জনসংখ্যা মাত্র এক লাখ ৬০ হাজাৰ৷ বিশ্বকাপ ফুটবল প্রতিযোগিতাত ভাগ ল’বলগীয়া মুঠ ৪৮খন দেশৰ মাজত এই দেশখনো উজলি থাকিব৷

কিন্তু অতি পৰিতাপৰ কথা যে ১৪০ কোটি জনসংখ্যাৰ ভাৰতে এই খেলত অংশগ্রহণৰ বাবে যোগ্যতাই অর্জন কৰিব নোৱাৰিলে৷ ফিফা ৰেংকিং অনুসৰি, ভাৰতৰ স্থান ১৩৬ (১ এপ্রিল, ২০২৬)৷ ভাৰতত ক্রিকেটৰ জনপ্রিয়তা যিমান, তাতকৈ কোনোগুণে কম নহয় ফুটবলৰ জনপ্রিয়তা৷

কিন্তু ভাৰতে ক্রিকেটত যিদৰে কৃতিত্ব অর্জন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে, তেনেদৰে ফুটবলত নোহোৱাৰ কথাটো নিশ্চয়কৈ চিন্তনীয়৷ ভাৰতত প্রতিভাৰ অভাৱ নাই৷ গাঁৱে–ভূঞে উপযুক্ত সা–সুবিধা আৰু পথ প্রদর্শনৰ অভাৱত বহুতো প্রতিভাই কলিতে মৰহিযাবলৈ বাধ্য হৈছে৷ কিন্তু সুযোগ–সুবিধাৰ অভাৱৰ লগতে নেতৃত্বৰ সদিচ্ছাৰ অভাৱেই হয়তো ইয়াৰ মুখ্য কাৰণ৷ চৰকাৰে এই দিশতো অলপ মনোযোগ দিবৰ হ’ল৷

The post সম্পাদকীয় : আৰম্ভ হ’ল বিশ্ব মহাৰণ first appeared on নিয়মীয়া বাৰ্তা.

জন্মৰ পিছৰ প্রথম খোজটো সবলভাৱে দিবলৈ শিকোৱা মানুহ দুজনেই আই–পিতাই৷ তেওঁলোকৰ আঙুলিত ধৰিয়েই খোজ কাঢ়িবলৈ শিকে সন্তানে৷ লাহে লাহে খোজবোৰ সবল হয়, আত্মবিশ্বাস বাঢ়ে৷

আত্মবিশ্বাসী সন্তানক দেখি পিতৃ–মাতৃৰ সুখ দুগুণে বাঢ়ে৷ বহু সময়ত পিতৃ–মাতৃয়ে সন্তানৰ বাবে নিজৰ সপোনকো বাস্তৱ ৰূপ দিব নোৱাৰে, কিন্তু সন্তানে দেখা সপোন পূৰণ কৰিবলৈ যৎপৰোনাস্তি চেষ্টা চলায়৷

পুৱাৰ পৰা ৰাতিলৈ কেৱল সন্তানৰ চিন্তা৷ সকলো উপার্জন, শ্রম যেন সন্তানৰ বাবেই৷ সেয়ে হয়তো কোৱা হয়– মাতৃ দেৱো ভৱ, পিতৃ দেৱো ভৱ৷ কিন্তু একবিংশ শতিকাত অসমত নিজৰ মাতৃক ৰাজপথত পেলাই থৈ যাবলৈও কুণ্ঠাবোধ নকৰে এচামে৷

অলপতে শুৱালকুছিৰ শ্রীহাটীত বহু বছৰ ধৰি ভাৰাঘৰত জীৱন অতিবাহিত কৰা তৰুলতা দাস নামৰ এগৰাকী ৭০ বছৰীয়া বৃদ্ধ মাতৃ নিজৰ জীয়ৰীৰ দ্বাৰা অৱহেলিত হ’বলগীয়া হয়৷ নিজৰ তিনি জীয়ৰীয়ে বৃদ্ধ মাতৃগৰাকীক নির্মমভাৱে মাৰধৰ কৰি গুৱাহাটীৰ ৰাজপথত পেলাই থৈ পলায়ন কৰে৷

পিছত গুৱাহাটীৰ গডচুক আৰক্ষীয়ে বৃদ্ধ মহিলাগৰাকীক উদ্ধাৰ কৰে৷ বাতৰিত উল্লেখ কৰা মতে, তৰুলতা দাসে কাঠমিস্ত্রী স্বামীৰ সৈতে ভাৰাঘৰত দিন অতিবাহিত কৰিছিল৷ স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত বয়সৰ লগে লগে মাতৃগৰাকী শাৰীৰিকভাৱে দুর্বল হোৱাত তিনি কন্যাই গুৱাহাটীৰ এখন বৃদ্ধাশ্রমত মাকক থৈ আহে৷

পিছত মাহেকত কিবা এটা মাননি দিবলগীয়া হোৱাৰ বাবেই তিনি জীয়ৰীয়ে মাননি দিবলৈ অপাৰগ হয়৷ পিছত তেওঁলোকে মাতৃক বৃদ্ধাশ্রমৰ পৰা আনি গুৱাহাটীৰ পথৰ দাঁতিত এৰি থৈ গুচি যায়৷ পিছত আৰক্ষীয়ে সমগ্র ঘটনা তদন্ত কৰি জীয়েককেইগৰাকীক উদ্ধাৰ কৰি লটাৰীৰ দ্বাৰা তিনি জীয়ৰীৰ প্রতিগৰাকীৰ তাত মাকক এসপ্তাহকৈ ৰাখিবলৈ উপদেশ দিয়ে৷

এই সমগ্র ঘটনাটোৱে মানৱ সমাজক লজ্জানত কৰাই নহয়, ভবাই তুলিছে৷ কোন দিশে এই আধুনিক সমাজ৷ মানুহৰ দায়িত্বজ্ঞানহীনতা কাণ্ড, নৈতিক অৱক্ষয়ৰ দৃশ্য ক্রমাত বৃদ্ধি পাইছে৷ এই দৃশ্যবোৰে সমাজখনত থকা ৰোগবোৰক চিনাক্ত কৰাত যথেষ্ট সহায়ো কৰিছে৷

এই ৰোগ কেঞ্চাৰতকৈও ভয়ংকৰ৷ কেঞ্চাৰে এজন ব্যক্তিক আক্রমণ কৰে, কিন্তু এই ব্যাধিয়ে সমগ্র সমাজখনকে ভিতৰি ভিতৰি গেলাইছে৷ বিবেক, আৱেগ, মৰমক এচামে জলাঞ্জলি দিছে৷ এনে ঘটনাবোৰ বৃদ্ধি হৈ থাকিলে সমাজৰ বাবেই বিপজ্জনক৷ সেয়ে সময় থাকোঁতেই এই ৰোগৰ চিকিৎসা কৰিব লাগিব৷

আজিকালি অভিভাৱকে ল’ৰা–ছোৱালীক কেৰিয়াৰৰ পিছত দৌৰিবলৈ শিকায়৷ কিন্তু নৈতিকতাৰ পাঠ দিবলৈ আহৰি নাই৷ মানুহক এটা কেৰিয়াৰৰ উপৰি নৈতিকভাৱেও মানুহ সবল হৈ উঠাটো জৰুৰী৷

এই কথাবোৰত অভিভাৱকসকলে মন দিব লাগিব৷ পূর্বতে আজৰি পৰত ল’ৰা–ছোৱালীক সাধু শুনোৱাৰ উপৰি স্কুলৰ পাঠত ৰাম–লক্ষ্মণ, ভীষ্মৰ পিতৃভক্তি পাঠ পঢ়াইছিল, কিন্তু আজিকালি তেনে নৈতিকাৰ পাঠ বহু কম৷

আজৰি সময়ত কেৱল ম’বাইল, ৰীলছত ব্যস্ত৷ আজিকালি সন্তানে মাক–দেউতাক পুৰণা ভার্ছন বুলি ভাবে৷ যাৰ ফলত বহুতে সময়ৰ লগে লগে অপ্রয়োজনীয় ব্যক্তি বুলি ডিলিট কৰি দিয়ে৷ বহুতে মা–দেউতাক ঘৰখনত থাকিলে স্বাধীনতা খর্ব হয় বুলিও ভাবে৷ পূর্বতে ঘৰবোৰত ‘আমি, আমাৰ’ শব্দটো বেছিকৈ ব্যৱহাৰ হৈছিল, কিন্তু আজিকালি মোৰ ঘৰ, মোৰ কেৰিয়াৰ, মোৰ সুখ এই শব্দবোৰৰ ব্যৱহাৰ বেছিকৈ হোৱা হ’ল ৷

এই ব্যক্তিকেন্দ্রিক মানসিকতাই সমাজখন এফালৰ পৰা গেলাইছে৷ গতিকে, এনে দিশবোৰ গুৰুত্বসহকাৰে লৈ আমি শুধৰাব লাগে৷ কাৰণ আজি আমি ভাল নহ’লে কাইলৈ উঠি অহা প্রজন্মই যিটো দেখিব, তাকেই কৰিব আৰু লাহে লাহে মানৱতাৰ মৃত্যু হ’ব৷ আমি নিজক সলনি কৰিব লাগিব৷

মঠ–মন্দিৰ আমাৰ বাবে যিমান পৱিত্র স্থান, সেই একেই পৱিত্র আমাৰ ঘৰখন আৰু নিজৰ মাক–দেউতা৷ এই কথাখিনি সকলো স্তৰৰ মানুহক বুজাব পাৰিব লাগিব৷ এই সামাজিক ব্যাধি ৰোধৰ মূল ঔষধ ‘মনুষ্যত্ব’৷ মানুহে মনুষ্যত্ব জীয়াই ৰাখিব লাগিব৷

সমাজৰ জ্যেষ্ঠসকলে কনিষ্ঠজনক শিকাব লাগিব যে মা–দেউতাকৰ সেৱা মানেই ভগৱান সেৱা৷ সেয়ে প্রতিজন মানুহে মন্দিৰ–নামঘৰৰ সমান্তৰালকৈ নিজৰ পিতৃ–মাতৃকো গুৰুত্ব দিব লাগে৷ স্কুল পর্যায়ৰ পৰাই ল’ৰা–ছোৱালীক সহানুভূতিৰ শিক্ষা দিয়াটো প্রয়োজন৷

অসমত কিমান পিতৃ–মাতৃয়ে ল’ৰা–ছোৱালীৰ অত্যাচাৰ সহ্য কৰিব নোৱাৰি বৃদ্ধাশ্রমত থাকিবলগীয়া হৈছে, তাৰ কোনো প্রকৃত তথ্য নাই যদিও এবাৰ দৈনিক কাকতত প্রকাশিত এক তথ্য মতে, ২০১৯ চনৰ পৰা ২০২৪লৈকে গুৱাহাটীৰ ১৮খন থানাত ১২০ৰো অধিক বয়োজ্যেষ্ঠ লোক নিখোজ হোৱাৰ গোচৰ ৰুজু হৈছিল৷

এই নিখোজ ঘটনাবোৰত আলজাইমাৰ ৰোগীও আছে৷ এই বাতৰি শিক্ষিত সমাজৰ বাবে সঁচাকৈ নিৰাশাজনক৷ সম্প্রতি চৰকাৰ চৰকাৰী চাকৰিয়ালৰ ক্ষেত্রত যথেষ্টখিনি কঠোৰ হৈছে যদিও চৰকাৰে বৃদ্ধ –বৃদ্ধাৰ পেন্সন বৃদ্ধিৰ উপৰি ঔষধবোৰ বিনামূলীয়া কৰিব লাগে৷ সামাজিক সংগঠনসমূহেও এই বিষয়ত বিদ্যালয়–মহাবিদ্যাল্ সজাগতা সভা অনুষ্ঠিত কৰিব লাগে৷

আমি মনত ৰখা ভাল–মানুহৰ অর্থৰ অভাৱ হ’লেও পিতৃ–মাতৃৰ বাবে মৰমৰ অভাৱ হ’ব নালাগে, কাৰণ পিতৃ–মাতৃৰ চৰণতেই স্বর্গ আছে৷

The post সম্পাদকীয় : আই–পিতাইৰ চৰণত স্বর্গ… first appeared on নিয়মীয়া বাৰ্তা.

গণতন্ত্রত প্রতিটো নির্বাচন অকল এটা ৰাজনৈতিক প্রক্রিয়া নহয়, ই এটা নতুন সম্ভাৱনাৰ দুৱাৰ৷ যোৱা নির্বাচনত অসমৰ জনসাধাৰণে নিজৰ পছন্দৰ চৰকাৰ এখন গঠনৰ দায়িত্ব সম্পূর্ণ কৰিছে৷ এখন নতুন চৰকাৰে ৰাইজৰ আশা–আকাংক্ষা পূৰণৰ বাবে সাজু হৈছে৷

এই চৰকাৰৰ হাতত এতিয়া আছে ৰাইজৰ বিশ্বাস, পাঁচটা মূল্যৱান বছৰ– অসমক অধিক সুন্দৰ আৰু সবল ৰূপত গঢ়াৰ, অসমৰ মানুহৰ সপোন পূৰণ কৰাৰ আৰু এক উন্নত অসমৰ ভেটি শক্তিশালী কৰাৰ৷

এই পাঁচটা বছৰ অসমৰ ৰাইজে ৰাজ্য শাসনৰ বাবে দিয়া নাই, দিছে নতুন ইতিহাস ৰচনা কৰিবলৈ৷ সকলো চৰকাৰ এনেকুৱা বিশ্বাস পোৱাৰ বাবে ভাগ্যৱান নহয়৷ এই বিশ্বাসদাতা অসমৰ জনসাধাৰণ আশাবাদী৷

তেওঁলোক ভাগ্যৰ ওপৰত নির্ভৰশীল নহয়, কামৰ ওপৰত নির্ভৰশীল৷ তেওঁলোক পৰিশ্রমী, সংগ্রামী আৰু নিজৰ ভূমিখণ্ডৰ প্রতি গভীৰভাৱে অনুৰাগী৷ এই মানুহখিনিয়ে ভোটকেন্দ্রলৈ গৈ কেৱল এখন চৰকাৰ বাছি লোৱা নাছিল, তেওঁলোকে বাছি লৈছিল নিজৰ ভৱিষ্যৎ৷

সেই ভৱিষ্যতৰ প্রতি দায়িত্ববোধ অনুভৱ কৰাটোৱেই নতুন চৰকাৰৰ প্রথম কর্তব্য৷ দশক দশক ধৰি কেন্দ্রীয় চৰকাৰৰ অৱহেলাৰ পাত্র হৈ থকা অসম এতিয়া সেই পৰিৱেশৰ ঊর্ধ্বত৷ বিগত এটা দশকৰো অধিককাল অসমে কেন্দ্রীয় চৰকাৰৰ চকুত পৰা সহায় লাভ কৰি আহিছে৷

এই পৰিৱর্তনে অসমৰ ৰাইজক অধিক আশাবাদী আৰু চৰকাৰৰ প্রতি অধিক বিশ্বাসী কৰি তুলিছে৷ এই বিশ্বাসৰ বাবেই চৰকাৰখনৰ পৰা ৰাইজে আগতে ভাবিবলৈকো সাহস নকৰা বস্তুৰ দাবী কৰিব পৰা হৈছে৷

এই মুহূর্তত এই চৰকাৰখনৰ সন্মুখত থকা আটাইতকৈ ডাঙৰ সমস্যাটো হ’ল কর্মসংস্থাপনৰ সমস্যা৷ প্রতিবছৰে হাজাৰ হাজাৰ যুৱক–যুৱতীয়ে উচ্চ শিক্ষা সম্পন্ন কৰে, কিন্তু তেওঁলোকৰ বাবে উপযুক্ত কামৰ সুযোগ–সুবিধা নাথাকে৷ তেওঁলোকৰ বহুজন ৰাজ্যৰ বাহিৰলৈ যাবলৈ বাধ্য হৈ পৰে, পৰিয়ালৰ পৰা আঁতৰি যায় আৰু লাহে লাহে নিজৰ শিপাৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হয়৷

এই যুৱশক্তিক অসমতেই ধৰি ৰাখিব পৰাটো এক জাতীয় প্রয়োজন৷ ইয়াৰ বাবে নতুন চৰকাৰখনে কৃষি, ডদ্যোগ, পর্যটন আৰু প্রযুক্তি ক্ষেত্রত নতুন কর্মসংস্থাপনৰ পথ মুকলি কৰিব লাগিব৷

অসমৰ যুৱপ্রজন্ম কেৱল চৰকাৰী চাকৰিৰ আশা কৰি বহি থকা প্রজন্ম নহয়, তেওঁলোক উদ্যমী, সৃজনশীল আৰু সুযোগ পালে অসমকে নিজৰ কর্মভূমি কৰি ল’বলৈও সক্ষম৷ সেই সুযোগ সৃষ্টি কৰাটো নতুন চৰকাৰৰ সন্মুুখত এটা ডাঙৰ প্রত্যাহ্বান৷

শিক্ষা আৰু স্বাস্থ্য সেৱাখণ্ডত অসমে এতিয়াও আকাংক্ষিত মানত উপনীত হ’ব পৰা নাই৷ বহু চৰকাৰী বিদ্যালয় দুর্বল হৈ গৈছে, বহু চৰকাৰী চিকিৎসালয়ে প্রয়োজনীয় চিকিৎসা দিব পৰা নাই৷ বিত্তৱান লোক ৰাজ্যৰ বা বাহিৰৰ ব্যক্তিগত প্রতিষ্ঠানৰ স্বাস্থ্যকেন্দ্রলৈ যোৱাটো এটা নিয়মিত কথা৷

কিন্তু দুখীয়া লোকে ইয়াতে অপেক্ষা কৰাৰ বিকল্প নাথাকে৷ এই বৈষম্য কমোৱাটো কেৱল নীতিৰ প্রশ্ন নহয়– ই নৈতিক দায়িত্বৰো প্রশ্ন৷ নতুন চৰকাৰে যদি অহা পাঁচ বছৰৰ ভিতৰত চৰকাৰী বিদ্যালয়বোৰৰ মান উল্লেখযোগ্যভাৱে উন্নত কৰিব পাৰে আৰু যদি প্রতিখন জিলাতেই একোখন ভাল চৰকাৰী চিকিৎসালয় নিশ্চিত কৰিব পাৰে, তেন্তে এইটোৱেই হ’ব অসমৰ ৰাইজলৈ এই কালছোৱাৰ সর্বশ্রেষ্ঠ অৰিহণা৷

বানপানী আৰু গৰাখহনীয়া অসমৰ দেহৰ এক পুৰণি ঘা৷ বানপানীয়ে প্রতিবছৰে লাখ লাখ মানুহৰ জীৱন বিপর্যস্ত কৰে৷ ঘৰ–পথাৰ–সম্পদ সামৰি লৈ যায়, শিশুৰ স্বাস্থ্য আৰু শিক্ষা ব্যাহত হয়৷ বান সাহায্য বিতৰণ এই সমস্যাৰ সমাধান নহয়– ই এটা সাময়িক প্রলেপহে মাথোঁ৷

নতুন চৰকাৰে দীর্ঘম্যাদী বান নিয়ন্ত্রণ পৰিকল্পনা, নদী পৰিচালনা আৰু গৰাখহনীয়া ৰোধৰ স্থায়ী ব্যৱস্থা গ্রহণ কৰিব লাগিব৷ এই কামটো কঠিন, ব্যয়বহুল আৰু সময়সাপেক্ষ– কিন্তু কেন্দ্রীয় চৰকাৰেও এই সমস্যা সমাধানত সহায় কৰাৰ প্রতিশ্রুতি দিছে৷

অসমৰ মানুহে এই সমস্যাৰ ওৰ পৰা চাবলৈ বহু দশক ধৰি অপেক্ষা কৰি আহিছে৷ অকল সমস্যাই নহয়, অসমৰ সম্পদো আছে৷ অসমৰ সাংস্কৃতিক আৰু প্রাকৃতিক সম্পদ অতুলনীয়৷ বিহু, সত্রীয়া নৃত্য, বিভিন্ন জনজাতিৰ পৰম্পৰা– এইবোৰ কেৱল উৎসৱৰ উপকৰণ নহয়, এইবোৰ অসমৰ আত্মা৷

কাজিৰঙা, মানাহ, মাজুলী– এইবোৰ বিশ্বৰ দৃষ্টি আকর্ষণ কৰিব পৰা সম্পদ৷ পর্যটন শিল্পৰ সঠিক বিকাশে হাজাৰ হাজাৰ মানুহৰ জীৱিকা নিশ্চিত কৰিব পাৰে, বহু অঞ্চলৰ অর্থনীতিৰ বিকাশৰ কাৰণ হ’ব পাৰে৷

নতুন চৰকাৰে এই সম্পদবোৰক সঠিকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰাৰ নীতি গ্রহণ কৰি অসমখনক ভাৰতৰ এক গুৰুত্বপূর্ণ সাংস্কৃতিক আৰু পর্যটন গন্তব্য হিচাপে গঢ়ি তোলাৰ কাম কৰিব পাৰে৷ নতুন চৰকাৰৰ প্রধান শক্তি হ’ল–জনসাধাৰণৰ বিশ্বাস৷

এই বিশ্বাস সহজলভ্য নহয়৷ দশকৰ পিছত দশক ধৰি ভগ্ন প্রতিশ্রুতি দেখাৰ অভিজ্ঞতা থকাৰ পিছতো অসমৰ মানুহে প্রতিটো নির্বাচনতেই নতুন আশাৰ কল্পনা কৰে৷ এইবাৰ কল্পনা নহয়, বিশ্বাস কৰিছে৷

এই বিশ্বাস যেন ব্যর্থ নহয়– এইটোৱেই নতুন চৰকাৰৰ প্রতি জনসাধাৰণৰ একমাত্র অনুৰোধ৷ বিশ্বাসক শক্তিলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব পাৰিলেই এই পাঁচটা বছৰ হ’ব অসমৰ ইতিহাসৰ এক উজ্জ্বলতম অধ্যায়৷

The post সম্পাদকীয় : অসমক গঢ়াৰ সময় first appeared on নিয়মীয়া বাৰ্তা.

অসমৰ ৪০ লাখ মহিলাক মাহিলি ১,২৫০ টকাকৈ সাহায্য প্রদান কৰা অৰুণোদয় আঁচনিখন এতিয়া নাৰী সবলীকৰণৰ অমল উৎসত পৰিণত হৈছে৷ ৰাজ্যখনৰ আর্থিক অনাটনত ভোগা পৰিয়াল আৰু নাৰী সবলীকৰণৰ লক্ষ্যৰে ২০১৯ চনতে আৰম্ভ কৰা অৰুণোদয় আঁচনিৰ জৰিয়তে গ্রাম্য অর্থনীতিৰ বুনিয়াদ কিদৰে শক্তিশালী হৈছে সেয়া আগন্তুক লোকপিয়লত প্রতিফলন হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে৷ অহা দুই আগষ্টৰ পৰা আৰম্ভ হ’ব লগা লোকপিয়লৰ প্রস্তুতি ইতিমধ্যে আৰম্ভ হৈছে৷ ৰাজ্য চৰকাৰে প্রায় ৮৫ হাজাৰ বিষয়া–কর্মচাৰীক লোকপিয়ল প্রস্তুতৰ বাবে প্রয়োজনীয় প্রশিক্ষণ প্রদানৰ ব্যৱস্থা কৰিছে৷ অহা ১৭ আগষ্টৰ পৰা লোকপিয়লৰ দায়িত্বত থকা বিষয়া–কর্মচাৰীসকলে ঘৰে ঘৰে গৈ ৩০বিধ বিষয়ৰ তথ্য আহৰণ কৰিব৷ ইয়াৰ লগে লগে ৰাজ্যখনৰ গ্রামাঞ্চলত বাস কৰা পৰিয়াল আৰু মহিলাসকলৰ আর্থিক অৱস্থাৰ দিশটো প্রতিফলন হ’ব৷ অৰুণোদয় এতিয়া এনে এখন আঁচনি, যিখন আঁচনিয়ে দেশজুৰি চর্চিত হোৱাই নহয়, ইয়াৰ অনুকৰণত দেশৰ আগশাৰীৰ ৰাজ্যসমূহেও আঁচনি গ্রহণ কৰিছে৷ ঘাইকৈ গ্রামাঞ্চলৰ মহিলাসকলক সকাহ দিয়াৰ লক্ষ্যৰে ২০১৯ চনত আৰম্ভ কৰা আঁচনিখনৰ অধীনত বছৰি ৫,৬০৪ কোটি টকা ব্যয় কৰা হয়৷ প্রথম অৱস্থাত এই আঁচনিখনক নির্বাচনমুখী আঁচনিৰূপে অভিহিত কৰি বিৰোধী ৰাজনৈতিক দলসমূহে চৰকাৰক সমালোচনা কৰিছিল৷ ৰাজ্যৰ বিত্ত বিভাগৰ মন্ত্রী হৈ থাকোঁতে মুখ্যমন্ত্রী ড০ হিমন্ত বিশ্ব শর্মাই আৰম্ভ কৰা অৰুণোদয় আঁচনিৰ অধীনত ৰাজ্যখনৰ ১৮ লাখ মহিলাক সামৰি লৈছিল৷ অৰুণোদয়–১.০ আঁচনিৰ জৰিয়তে প্রতিগৰাকী মহিলাক মাহিলি ৮৩০ টকাকৈ প্রদান কৰা হৈছিল৷ মুখ্যমন্ত্রীৰূপে দায়িত্ব গ্রহণ কৰাৰ পাছত ২০২১ৰ অক্টোবৰৰ পৰা অৰুণোদয়–২.০ আঁচনিখন আৰম্ভ হয় আৰু মাহিলি সাহায্যৰ পৰিমাণ ১,০০০ টকালৈ বৃদ্ধি কৰা হয়৷ পৰৱর্তী সময়ত অৰুণোদয়ৰ মাহিলি সাহায্য ১,২৫০ টকালৈ বৃদ্ধি কৰা হয়৷ ২০২৫ৰ অক্টোবৰত অৰুণোদয়–৩.০ আঁচনিৰ অধীনত ৰাজ্যৰ ৪০ লাখ মহিলাক মহিলি সাহায্য প্রদানেৰে অভিলেখ গঢ়িবলৈ সক্ষম হৈছে৷ একে সময়তে প্রধানমন্ত্রী নৰেন্দ্র মোদীৰ জন্মদিন উপলক্ষে অৰুণোদয় প্লাছ নামৰ এখন পাইলট আঁচনিৰ জৰিয়তে এলপিজি চিলিণ্ডাৰ ক্রয় কৰা হিতাধিকাৰীক অতিৰিক্তভাৱে ২৫০ টকা প্রদান কৰিছিল৷ অৰুণোদয় আঁচনিক লৈ একাংশ বিৰোধী নেতা আৰু বিশেষ ব্যক্তিয়ে তুচ্ছ–তাচ্ছিল্য কৰিলেও দুখীয়া পৰিয়াল এটাৰ মুৰব্বী মহিলাগৰাকীৰ বাবে মাহিলি ১,২৫০ টকীয়া সাহায্যই যথেষ্ট সকাহ দিয়ে৷ গ্রামাঞ্চল আৰু চহৰ অঞ্চলৰ ক্ষুদ্র ব্যৱসায়ী, দিন মজুৰি, ক্ষুদ্র খেতিয়ক আদি পৰিয়ালৰ বাবে অৰুণোদয় এতিয়া নাৰী সবলীকৰণৰ অমল উৎসত পৰিণত হৈছে৷
নাৰী সবলীকৰণৰ লক্ষ্যৰে ৰূপায়ণ কৰা অৰুণোদয় আঁচনিৰ অন্যতম বৃহৎ সাফল্য প্রতিফলন হৈছে ৰাষ্ট্রীয় পৰিয়াল স্বাস্থ্য সমীক্ষাৰ শেহতীয়া তথ্যত৷ সমীক্ষা অনুসৰি অৰুণোদয় আঁচনি ৰূপায়ণৰ পিছত অসমত ঘৰুৱা হিংসা ১৬ শতাংশ হ্রাস হৈছে৷ মুখ্যমন্ত্রী ড০ হিমন্ত বিশ্ব শর্মাই ৰাষ্ট্রীয় পৰিয়াল স্বাস্থ্য সমীক্ষাৰ প্রতিবেদনত সন্তুষ্টি ব্যক্ত কৰিছে৷ গ্রাম্য অর্থনীতি টনকিয়াল কৰিবলৈ হ’লে আমি কর্মমুখী যাত্রা আৰম্ভ কৰিবই লাগিব৷ সততা আৰু একাগ্রতাৰে প্রতিজন নাগৰিকে কর্মমুখী যাত্রাত চামিল হ’লেহে প্রত্যাশিত সাফল্য লাভ কৰিব পাৰি৷ গ্রামাঞ্চলৰ অর্থনৈতিক বুনিয়াদ শক্তিশালীকৰণৰ ক্ষেত্রত দুই দশক পূর্বে প্রধান বাধাৰূপে দেখা দিছিল গ্রামাঞ্চলৰ আন্তঃগাঁথনি৷ বিগত এটা দশকত ৰাজ্যখনৰ গ্রাম্যাঞ্চলসমূহৰ ৰাস্তা–ঘাট, দলং আদিকে ধৰি যোগাযোগৰ ক্ষেত্রত বৈপ্লৱিক পৰিৱর্তন হৈছে৷ গ্রামাঞ্চলৰ লোকসকলৰ জীৱন নির্বাহৰ মান উন্নত হৈছে৷ আধুনিক কৃষি ব্যৱস্থাপনাৰ বাবে কৃষিজাত সামগ্রীৰ উৎপাদন বৃদ্ধি হৈছে৷ এনে অৱস্থাত অৰুণোদয় আঁচনিৰ গুৰুত্ব অধিক হৈছে৷ অৰুণোদয়ৰ অধীনত মহিলাসকলক মাহিলি সাহায্য তিনি হাজাৰ টকালৈ বৃদ্ধি কৰাৰ চর্চা চলিছে৷ যিহেতু ৰাজকোষৰ পুঁজি অৰুণোদয়ৰ জৰিয়তে হিতাধিকাৰীৰ বেংক একাউণ্টত সোমায়, সেয়ে এই পুঁজি মহিলা হিতাধিকাৰীসকলে সঠিক ব্যৱহাৰ কৰিবই৷ বিশেষকৈ গ্রামাঞ্চলত পৰম্পৰাগতভাৱে চলি থকা হাঁহ, কুকুৰা, পাৰ, গৰু–ছাগলী আদিৰ উৎপাদন বৃদ্ধিৰ যথেষ্ট সুযোগ আছে৷ ৰাজ্যখনত কণী, গাখীৰ, পনিৰ, মাছ–মাংসৰ উৎপাদন বৃদ্ধি হৈছে যদিও এতিয়াও চাহিদা পূৰণ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাই৷ গ্রামাঞ্চলৰ মহিলাসকলক ঘৰুৱা পৰিৱেশত বাণিজ্যিক মানসিকতাৰে উদ্বুদ্ধ কৰাৰ যথেষ্ট থল আছে৷ এইক্ষেত্রত ৰাজ্য চৰকাৰেও সংশ্লিষ্ট বিভাগসমূহক জড়িত কৰি নিয়মীয়া প্রশিক্ষণ আৰু সাহায্যৰ ব্যৱস্থা কৰা উচিত৷ আমাৰ পথাৰ, আমাৰ বজাৰ প্রকৃতার্থত ৰূপায়ণ হ’লেহে ৰাজ্যৰ গ্রাম্য অর্থনীতিয়ে ঊর্ধ্বমুখী গতি লাভ কৰিব৷ বিত্তীয় সচ্ছলতাই ঘৰুৱা হিংসা হ্রাস কৰে৷ সেয়া অৰুণোদয় আঁচনিয়ে ইতিমধ্যে প্রমাণ কৰিছে৷ এনে আঁচনিৰ সফলতাৰ বাবেই ৰাজ্যখনৰ সদ্যসমাপ্ত নির্বাচনত বিজেপি নেতৃত্বাধীন এনডিএই অভূতপূর্ব সাফল্য লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ ৰাজ্যখনৰ খিলঞ্জীয়া জাতি–জনগোষ্ঠীসমূহ ঐক্যবদ্ধ জনাদেশৰ ক্ষেত্রত অৰুণোদয় আঁচনিৰ হিতাধিকাৰীসকলো বিশেষ অংশীদাৰ হৈছে৷

The post সম্পাদকীয় : অৰুণোদয়ৰ সফলতা first appeared on নিয়মীয়া বাৰ্তা.

স্বপ্ন, সম্ভাৱনা আৰু সংগ্রামৰ মঞ্চ ফুটবল বিশ্বকাপৰ নতুন বিস্ময় কিউৰাচাও বর্ণিল ইতিহাস আৰু সাংস্কৃতিক বৈচিত্র্যৰে পৰিপূর্ণ ক্ষুদ্র দ্বীপৰাষ্ট্র৷ মাথোঁ ১ লাখ ৫৫ হাজাৰ জনসংখ্যাৰ দেশ কিউৰাচাও সমাগত ফিফা ফুটবল বিশ্বকাপৰ বাবে যোগ্যতা অর্জনকাৰী ক্ষুদ্রতম দেশৰূপে পৰিগণিত হৈছে৷

দক্ষিণ কেৰিবিয়ান সাগৰত অৱস্থিত এই দ্বীপৰাষ্ট্রই বিশ্ব ফুটবলৰ সর্বোচ্চ মঞ্চত নিজস্ব ফুটবল নৈপুণ্য দাঙি ধৰিবলৈ বিৰল সুযোগ লাভ কৰিছে যি স্বপ্ন এতিয়াও ১৪৮ কোটিৰ দেশ ভাৰতৰ বাবে বাস্তৱ হৈ উঠা নাই৷

১৯৫৪ চনত নেদাৰলেণ্ডৰ এণ্টিলিছৰ অংশ হৈ পৰা কিউৰাচাও দৃঢ় সংকল্প, সুশৃংখল পৰিকল্পনা আৰু আত্মবিশ্বাসৰ আন এটা নাম৷ বিশ্বকাপৰ মূল পর্বত কিউৰাচাওৰ সন্মুখত আছে কঠিন প্রত্যাহ্বান– শক্তিশালী দলবোৰৰ বিপক্ষে সহজ নহ’ব যুঁজ৷ তথাপি এই মঞ্চত দেশখনৰ উপস্থিতিয়েই বৃহৎ সাফল্য৷ লক্ষ্য থাকিলে পথ নেহেৰায়– চকুত অযুত সপোন লৈ ক্রীড়া নৈপুণ্য প্রদর্শনৰ বাবে উন্মুখ এই দ্বীপৰাষ্ট্রই ইতিমধ্যে ফুটবলপ্রেমীৰ হূদয়ত থিতাপি লৈছে৷

কিউৰাচাওৰ এই সফলতা ক্ষুদ্র তথা উন্নয়নশীল দেশবোৰৰ বাবে অনুপ্রেৰণাৰ উঁহ৷ বিশ্বায়নৰ যুগত অর্থনৈতিক সামর্থ্যৰ বাহিৰেও সঠিক পৰিকল্পনা আৰু সুদক্ষ ব্যৱস্থাপনায়ো যে আন্তঃৰাষ্ট্রীয় ক্রীড়া ক্ষেত্রত সফলতাৰ দুৱাৰ মুকলি কৰি দিব পাৰে কিউৰাচাও তাৰেই প্রোজ্জ্বল নিদর্শন৷ প্রতিভাক যে কোনো ভৌগোলিক পৰিসৰে আবদ্ধ কৰি ৰাখিব নোৱাৰে সেই কথাই প্রতিপন্ন হৈছে৷

দীর্ঘদিন ধৰি দেশখন আন্তঃৰাষ্ট্রীয় ফুটবলত বৰ পৰিচিত নাম নাছিল যদিও  কেইটামান বছৰত দেশখনে ফুটবলৰ আন্তঃগাঁথনি উন্নয়ন, প্রতিভাশালী ফুটবলাৰক সুযোগ প্রদান আৰু প্রৱাসী ক্রীড়াবিদক ৰাষ্ট্রীয় দলত অন্তর্ভুক্ত কৰাৰ মাধ্যমেৰে শক্তিশালী দল গঢ়ি তুলিছে৷

ইয়াৰ ফলস্বৰূপে দলটোৱে ফিফা বিশ্বকাপৰ বাছনি পর্বত ধাৰাবাহিক সাফল্য অর্জন কৰি ইতিহাস গঢ়িবলৈ সক্ষম হৈছে৷ মাত্র ৪৪৪ বর্গ কিলোমিটাৰ মাটিকালিৰ দ্বীপৰাষ্ট্রখনে প্রতিপন্ন কৰিলে যে কেৱল আকাৰেই শেষ কথা নহয়, লাগে মাথোঁ আত্মবিশ্বাস আৰু দৃঢ়তা৷

কিউৰাচাওৰ যোগ্যতা অর্জনৰ কাহিনী অবিস্মৰণীয়৷ কনকাকাফ (উত্তৰ, মধ্য আমেৰিকা আৰু কেৰিবিয়ান ফুটবল সংস্থা)ৰ বাছনি পর্বত দেশখনে ১০খন খেলৰ ৭খনত বিজয়ী হোৱাৰ লগতে তিনিখনত ড্র খেলি ইতিহাস ৰচনা কৰিবলৈ সক্ষম হয়৷ জামাইকাৰ বিৰুদ্ধে অন্তিম খেলখনত ড্র খেলি মূল পর্বলৈ উঠিবলৈ সক্ষম হয়৷

ডিক এডভোকেটৰ দৰে অভিজ্ঞ আৰু কৌশলী প্রশিক্ষকৰ অধীনত দলটোৱে সুদৃঢ় ৰক্ষণ আৰু অতর্কিত প্রত্যাক্রমণৰ জৰিয়তে নামজ্বলা আৰু বৃহৎ দলবোৰক পৰাভূত কৰিবলৈ সমর্থ হ’ল৷ লেয়াণ্ড্রো বাকুনাৰ লেখীয়া অধিনায়ক, বাকুনা ভাতৃদ্বয় আৰু সতীর্থ খেলুৱৈসকলৰ সন্মিলিত শক্তিৰে কিউৰাচাও স্ব–মহিমাৰে উদ্ভাসিত হৈ উঠিছে৷

বিশ্বকাপৰ মূল পর্বত জার্মানী, ইকুৱেডৰ আৰু আইভৰী কোষ্টৰ সৈতে অতি কঠিন গ্রুপত খেলিব দলটোৱে৷ জয়লাভ কৰাটো হ’ব অত্যন্ত প্রত্যাহ্বানমূলক কিন্তু এই দ্বীপৰাষ্ট্র সহজে হাৰ মনাবিধৰ নহয়৷ প্রাৰম্ভিক পর্যায়ত তেওঁলোকে এই কথাই প্রমাণ কৰিছে৷

যিকোনো মুহূর্ততে অপ্রত্যাশিত ফলাফল সৃষ্টি কৰাৰ ক্ষমতা থকা খেলুৱৈসকলে এখেল দেখুৱাবলৈ কঁকালত টঙালি বান্ধি লৈছেই৷ অনস্বীকার্য যে কিউৰাচাওৰ দৰে দলৰ অন্তর্ভুক্তিয়ে বিশ্বকাপক বৈচিত্র্য প্রদান কৰিব৷ সৰু দ্বীপৰ স্বপ্ণাতুৰ ফুটবলাৰসকলে চমৎকাৰ ফুটবল উপহাৰ দিয়াটো এককথাত খাটাং৷

সমর্থকসকলেও উছৱমুখৰ পৰিৱেশত হিয়া উজাৰি উৎসাহ যোগাব প্রাণৰ দলটোক৷ নিৰপেক্ষ দেশৰ দর্শকৰো যে মন কাঢ়িব সেয়াও ধুৰুপ৷ কিউৰাচাওৰ বিশ্বকাপ অভিযানে ড০ এ পি জে আব্দুল কালামৰ মহান বাণীৰ সার্থকতা প্রতিপন্ন কৰে– আমি সেই সপোন দেখা উচিত, যি আমাক শুবলৈ নিদিয়ে৷

দ্বীপৰাষ্ট্রখনেও তেনে এটা সপোন লৈয়েই অগ্রগামী যাত্রা আৰম্ভ কৰিছে৷ স্বপ্ণ দেখাৰ অধিকাৰ সকলোৰে আছে– দিঠকত পৰিণত হোৱাটো সময়ৰ অপেক্ষা মাথোঁ৷ সৰু দেশ, সীমিত সম্পদ সত্ত্বেও প্রতিকূল পৰিস্থিতিকো নেওচি আগবঢ়াটোৱেই মূল লক্ষ্য৷

কিউৰাচাও কেৱল এটা ফুটবল দল নহয়, বৰং অধ্যৱসায়, আত্মবিশ্বাস আৰু অসম্ভৱক সম্ভৱ কৰাৰ অনন্য প্রতীক৷ এই যাত্রা অনিৰুদ্ধ, তৃতীয় বিশ্বৰ দেশবোৰৰ বাবে অফুৰন্ত অনুপ্রেৰণাৰ উৎস৷

The post সম্পাদকীয় : বিশ্বকাপ ফুটবলৰ বিস্ময় কিউৰাচাও first appeared on নিয়মীয়া বাৰ্তা.

কিছু জল্পনা–কল্পনা আৰু কিছু উৎকণ্ঠাৰ অন্তত ড০ হিমন্ত বিশ্ব শর্মা নেতৃত্বাধীন মিত্রজোঁটৰ চৰকাৰখনৰ মন্ত্রী পৰিষদৰ দ্বিতীয়টো সম্প্রসাৰণ সম্পূর্ণ হ’ল৷ যোৱা ১২ মে’ত ড০ হিমন্ত বিশ্ব শর্মাই মুখ্যমন্ত্রী হিচাপে শপতগ্রহণ কৰি পাঁচজনীয়া এখন সৰু মন্ত্রীসভা গঠন কৰিছিল৷ সেই মন্ত্রীসভাত ড০ শর্মাই স্থান দিছিল অতুল বৰা, ৰামেশ্বৰ তেলী, অজন্তা নেওগ আৰু চৰণ বড়োক৷ তেতিয়াই মুখ্যমন্ত্রীগৰাকীয়ে প্রায় স্পষ্ট কৰি দিছিল যে জুনৰ প্রথম সপ্তাহত তেওঁ পূর্ণাংগ মন্ত্রীসভা গঠন কৰিব৷ তেওঁ কৰা সেই ঘোষণাৰ ফলশ্রুতিতে ৫ জুনত আন ১২গৰাকী বিধায়কক মন্ত্রীসভাত স্থান দিয়ে৷ অৱশ্যেই মাজৰ এই ২০-২২টা দিন মন্ত্রীসভাত কোনে কোনে স্থান পাব সেই লৈ যথেষ্ট উৎকণ্ঠা আৰু জল্পনা–কল্পনাৰ সৃষ্টি হৈছিল৷ কিন্তু ৪ জুনৰ বিয়লি সেই সকলো উৎকণ্ঠাৰ অৱসান ঘটাই ড০ শর্মাই তেওঁৰ মন্ত্রীসভাৰ দ্বিতীয়টো সম্প্রসাৰণত স্থান পাবলগীয়া ১২গৰাকী বিধায়কৰ নাম আনুষ্ঠানিকভাৱে ঘোষণা কৰে৷ চাৰিখন নতুন মুখকে ধৰি যোৱাটো কার্যকালত দক্ষতাৰে কাম কৰা আন ৮গৰাকী মন্ত্রীক এইবাৰৰ মন্ত্রীসভাতো ড০ শর্মাই স্থান দিয়ে৷ প্রাথমিকভাৱে বিচাৰ কৰিলে দেখা যায় যে অভিজ্ঞতা আৰু তাৰুণ্যক প্রাধান্য দি ড০ শর্মাই সুবিচাৰেৰে এখন শক্তিশালী মন্ত্রীসভা গঠন কৰিছে৷ এই মন্ত্রীসভাত পূর্বৰ মন্ত্রী ডাঃ ৰণোজ পেগু, জয়ন্ত মল্ল বৰুৱা, পীয়ূষ হাজৰিকা, অশোক সিংহল, কেশৱ মহন্ত, বিমল বড়া, কৌশিক ৰায়, কৃষ্ণেন্দু পালৰ লগতে চাৰিখন নতুন মুখ বিশ্বজিৎ দৈমাৰী, অশ্বিনী ৰায় সৰকাৰ, সুশান্ত বৰগোহাঁইৰ লগতে প্রথমবাৰৰ বাবে বিধায়ক হিচাপে নির্বাচিত হোৱা নীলিমা দেৱীক স্থান দিছে৷ স্বাভাৱিকতে এইবাৰৰ মন্ত্রীসভাত সকলোতকৈ বৃহৎ চমকটোৱে হ’ল নীলিমা দেৱী৷ উল্লেখিত এইসকলে মন্ত্রীসভাত স্থান পোৱাৰ বিপৰীতে আন কেইবাজনো চর্চাত থকা বিধায়কে কিন্তু মন্ত্রীসভাত স্থান ল’বলৈ সক্ষম নহ’ল৷ অৱশ্যেই ক’ব লাগিব যে বিধায়ক হিচাপে ২৫ বছৰৰ অভিজ্ঞতা আৰু যোৱাটো কার্যকালত মুখ্যমন্ত্রী হিচাপে অর্জন কৰা অভিজ্ঞতাৰ বাছনিৰেই মুখ্যমন্ত্রী ড০ শর্মাই সু–চিন্তিতভাৱে তেওঁৰ মন্ত্রীসভা গঠন কৰিছে৷
বিপুল জনপ্রিয়তাৰে বিজেপি মিত্রজোঁটে চৰকাৰ গঠন কৰাৰ পিছতে স্বাভাৱিকতে ৰাজ্যখনৰ সর্বসাধাৰণ লোকে ড০ হিমন্ত বিশ্ব শর্মাৰ চৰকাৰ ২.০ৰ পৰা ৰাজ্যৰ সর্বাংগীণ উন্নয়নৰ প্রত্যাশা কৰিছে৷ ঘাইকৈ যাতায়াত, স্বাস্থ্য, বান পৰিস্থিতিৰ সমাধান, অসমীয়াৰ সুৰক্ষিত ভৱিষ্যৎ, বিদেশী বহিষ্কাৰ আদি সমস্যা সমাধান কৰাৰ বাবে নৱগঠিত চৰকাৰখনে যুগান্তকাৰী পদক্ষেপ ল’ব বুলি আশা কৰা হৈছে৷ কিন্তু এই সময়ত দুটা বিশেষ দিশৰ ওপৰত আলোকপাত কৰিব বিচৰা হৈছে৷ যি দুটা দিশে অসমীয়াক দেশৰ ভিতৰতে অন্যতম শক্তিশালী জাতি হিচাপে গঢ়ি তুলিব পাৰে৷ পৃথিৱীৰ যিকোনো শক্তিশালী জাতিৰ মূল আধাৰেই হৈছে শিক্ষা আৰু বাণিজ্য৷ যি জাতি শিক্ষিত নহয় আৰু যি জাতিৰ লোকসকলৰ জেপত ধন নাথাকে সেই জাতি কেতিয়াও শক্তিশালী জাতি হিচাপে আত্মপ্রকাশ কৰিব নোৱাৰে৷ সেই হিচাপে নতুন চৰকাৰখনে শিক্ষাক সর্বাধিক গুৰুত্ব প্রদান কৰাৰ আহ্বান জনাব বিচৰা হৈছে৷ বিশেষকৈ গৱেষণামূলক শিক্ষাক বিশেষভাৱে উদ্গনি দিয়াৰ লগতে বৃত্তিমূলক শিক্ষাক মাধ্যমিক পর্যায়ৰ পৰাই পৰিকল্পিতভাৱে বিস্তৃত কৰাৰ অতি প্রয়োজনীয়৷ একেদৰে কেৱল এটা চাকৰিৰ বাবে অপেক্ষা কৰি থকাৰ প্রৱণতা আঁতৰাই ব্যৱসায় আৰু বাণিজ্যৰ প্রতি তৰুণচামক অধিক আগ্রহী কৰি তোলাৰ বাবে চৰকাৰখনে ব্যৱস্থা গ্রহণ কৰিব লাগিব৷ এই ব্যৱসায়–বাণিজ্যৰ জৰিয়তে অসমীয়াই কেৱল আর্থিকভাৱে স্ব–নির্ভৰশীল হোৱাই নহয়, জাতিটোকো প্রগতিৰ জখলাত বগাবলৈ সক্ষম কৰিব৷ যিমানেই শিক্ষা আৰু ব্যৱসায়–বাণিজ্যৰ জৰিয়তে অসমীয়া জ্ঞানী আৰু বিত্তশালী হ’ব, সিমানেই জাতি হিচাপে অসম–অসমীয়াই দেশৰে ভিতৰত এক অন্যতম শক্তিশালী বিত্তৱান ৰাজ্য আৰু জাতি হৈ উঠিব৷ এই দিশতে চৰকাৰে সর্বাধিক গুৰুত্ব দিব বুলি আশা কৰিব খোজা হৈছে৷

The post সম্পাদকীয় : মন্ত্রীসভাৰ পৰা আমি কি আশা কৰিম? first appeared on নিয়মীয়া বাৰ্তা.

প্রকৃতি অভিধাটোৰ অর্থ বহু বিশাল৷ সাধাৰণ অর্থত আমাৰ চাৰিওফালৰ দৃশ্য–অদৃশ্য জগতখন আৰু তাত বর্তি থকা জীৱকুলক সামৰিয়েই এই বিশাল প্রকৃতি৷ সমগ্র ভৌতিক বিশ্বব্রহ্মাণ্ড ইয়াৰ অন্তর্ভুক্ত৷ সেইবাবেই কেৱল গছ–লতিকা, নদ–নদী, পাহাৰ–পর্বত, মাটি–পানী, হাবি–বননি, জীৱ–জন্তু আদি সকলোকে সামৰি এই প্রকৃতি৷ মানৱ জাতিও ইয়াৰ ঊর্ধ্বত নহয়, ইয়াৰ অন্তর্ভুক্তহে৷ অৱশ্যে মানৱসৃষ্ট উপাদানসমূহ প্রকৃতিৰ অন্তর্ভুক্ত নহয়৷ আদিম যুগত মানৱ জাতিয়েও এই সামগ্রিকতাক আঁকোৱালি লৈয়েই জীৱন নির্বাহ কৰিছিল৷ জীৱনৰ প্রতিটো পদক্ষেপেই আছিল প্রকৃতি নির্ভৰ৷ প্রকৃতিয়েও এইক্ষেত্রত সহযোগিতা কৰাত কার্পণ্য কৰা নাছিল৷ কিন্তু মানুহে সভ্যতাৰ জখলা বগাবলৈ লোৱাৰে পৰা যেন আৰম্ভ হ’ল প্রকৃতি আৰু মানুহৰ মাজৰ সম্পর্কৰ ব্যৱধান৷ মানুহে নিজৰ প্রয়োজনত বিভিন্ন বস্তু উদ্ভাৱন বা আৱিষ্কাৰ কৰিবলৈ লোৱাৰে পৰাই এই ফাটটো ক্রমে বেছি বহল হৈ যাবলৈ ধৰিলে৷ মানুহে নিজকে জীৱশ্রেষ্ঠ বুলি ভাবিবলৈ লোৱাৰ দৰেই প্রকৃতিকো নিজৰ বহতীয়া বুলি ভাবিবলৈ ল’লে৷ আৰম্ভ হ’ল প্রকৃতিৰ ওপৰত নির্যাতন৷ মানুহৰ নিজৰ ভোগ–বিলাসৰ বাবে নিতৌ প্রকৃতিৰ ওপৰত কুঠাৰাঘাত কৰিবলৈ কুণ্ঠাবোধ নকৰা হ’ল৷ এই অত্যাচাৰ সহি সহি উদাৰ প্রকৃতি সাধাৰণতে নীৰৱ হৈ থাকিলেও মানুহৰ এই কার্য প্রায়ে বুমেৰাং হোৱাহে দেখা গৈছে৷ মহাত্মা গান্ধীয়ে কৈছিল– ‘পৃথিৱীখনত যথেষ্ট সম্পদ আছে আমাৰ অভাৱ পূৰাবলৈ, আমাৰ লালসা পূৰাবলৈ নহয়৷’ মানুহৰ এই লালসা বাঢ়ি যোৱাৰ লগে লগে প্রকৃতিৰ ৰোষত পৰিবলৈ লৈছে সমগ্র মানৱ জাতি৷ অকল মানৱ জাতিয়েই নহয় উলুৰ লগত বগৰী পোৰাৰ দৰে সমগ্র প্রাণীকুলৰ ভৱিষ্যতলৈ নামি আহিছে ভয়াৱহ অশনি সংকেত৷ আমাৰ সৌৰজগতখনত পৃথিৱীসদৃশ গ্রহ আৰু এটাও নাই৷ আন কোনো বহিঃবিশ্বত আছেনে নাই তাৰো সঠিক সম্ভেদ উলিয়াব পৰা নাই বিজ্ঞানীসকলে৷ গতিকে এনে এখন বিনন্দীয়া পৃথিৱীৰ ধ্বংসৰ কাৰণ যদি মানুহেই হয়, তেন্তে তাৰ দৰে আত্মঘাতী কথা আৰু কি হ’ব পাৰে? মানুহৰ এনে বর্ধিত প্রৱণতাবোৰ দেখি পৃথিৱীৰ এচাম সচেতন লোকে ইয়াৰ বাবে কিবা কৰাৰ উপায় ভাবি উলিয়ালে৷ এইক্ষেত্রত একমাত্র ফলপ্রসূ উপায় হ’ব পাৰে জনসচেতনতা সৃষ্টি৷ ১৯৭২ চনত ছুইডেনৰ ষ্টকহ’মত অনুষ্ঠিত হ’ল ৰাষ্ট্রসংঘৰ মানৱ পৰিৱেশ সম্পক্য় সন্মিলন৷ এই সন্মিলনতে প্রতিবছৰে ৫ জুনৰ দিনটোত বিশ্ব পৰিৱেশ দিৱস পালনৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হ’ল৷ ১৯৭৪ চনৰ পৰাই আনুষ্ঠানিকভাৱে এই দিৱস পালন কৰিবলৈ লোৱা হ’ল সমগ্র বিশ্বতে৷ প্রতিবছৰে এই দিৱস পালনৰ একোটা মূল বিষয় বা থিম নির্ধাৰণ কৰা হ’ল৷ ২০২৬ বর্ষত ‘বিশ্ব পৰিৱেশ দিৱস’ৰ মূল বিষয় নির্ধাৰণ কৰা হৈছে– নতুন জলবায়ুৰ বাবে এতিয়াই Now for Climate) আৰু শ্ল’গান হৈছে–আমাৰ জলবায়ু, আমাৰ ভৱিষ্যতৰ বাবে প্রকৃতিৰ দ্বাৰা অনুপ্রাণিত Inspired by Nature, for our Climate, for our future)৷ জলবায়ু পৰিৱর্তনৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা সংকট নিৰাময় আৰু প্রাকৃতিকভাৱে ইয়াৰ সমাধান উলিওৱাৰ ওপৰত এই বিষয়বস্তুৱে গুৰুত্ব প্রদান কৰিছে৷ বিশ্বব্যাপী উদ্যাপন হোৱা এই ‘বিশ্ব পৰিৱেশ দিৱস’ৰ মূল অনুষ্ঠানটো এইবাৰ অনুষ্ঠিত হ’ব আজাৰবাইজানৰ বাকু চহৰত৷ পিছে এয়া কেৱল আনুষ্ঠানিকতা নে আন্তৰিকতা? যোৱা প্রায় অর্ধশতিকা ধৰি এনে আনুষ্ঠানিকতা পালন কৰি অহা হৈছে যদিও প্রকৃতি সংৰক্ষণ আৰু সুৰক্ষাৰ ক্ষেত্রত আশাপ্রদ সাফল্য কিবা দেখিবলৈ পোৱা গৈছেনে?
সভ্যতাৰ আগ্রাসনে প্রকৃতিৰ ওপৰত যি হেঁচাৰ সৃষ্টি কৰিছে, সেয়া অত্যন্ত উদ্বেগজনক৷ উদ্যোগ, কল–কাৰখানা, ৰাস্তা–পদূলি আদি নির্মাণৰ বাবে নিতৌ বনাঞ্চল ধ্বংস হ’ব লাগিছে, পাহাৰবোৰ টকলা হোৱাই নহয় তাৰ বুকু বিদাৰি পেলোৱা হৈছে, বায়ু প্রদূষণ, পানী প্রদূষণ আদিয়ে ছানি ধৰিছে৷ ফলত গোলকীয় উত্তাপ হোৰাহোৰে বৃদ্ধি পাব লাগিছে৷ শস্যৰ উৎপাদন হ্রাস পাইছে৷ তদুপৰি প্লাষ্টিক প্রদূষণ, ই–আৱর্জনা প্রদূষণ আদিয়ে নিত্য নতুন সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰিব ধৰিছে৷ তাৰ মাজতো প্রতিবছৰে বিশ্ব পৰিৱেশ দিৱসৰ দৰে অনেক সজাগতামূলক অনুষ্ঠান আমি পাতি আহিছোঁ৷ কিন্তু বাস্তৱত হৈছে কি? আমি আজিকালি কিবা এটা অনুষ্ঠান হ’লেও গছপুলি ৰোপণৰ কার্যসূচী এটা ৰাখোঁৱেই৷ বৰ ভাল কথা৷ এয়াও এনে এক সজাগতাৰে ফচল নিশ্চয়৷ কিন্তু আনুষ্ঠানিকতাৰ নামত গছপুলিকেইটা ৰোপণ কৰাৰ পিছত তাক প্রতিপালন কৰি জীয়াই ৰাখিবলৈ তালৈ উভতি চোৱাৰো আমাৰ সময় নাথাকে৷ ফলত এনে আনুষ্ঠানিকতাৰ নামত প্রতিবছৰে শ শ গছপুলিৰ অপমৃত্যু ঘটে৷ তেনেদৰে বিভিন্ন প্রকাৰৰ প্রদূষণ সৃষ্টিৰ ক্ষেত্রতো আমি যেন আগৰণুৱা৷ অৱশ্যে এনেবোৰ ক্ষেত্রত সজাগতা সৃষ্টিৰ বাবে আজি বহুতো লোকে দেহে–কেহে খাটি আছে৷ একাংশ লোকে আকৌ প্রচাৰৰ প্রতি আগ্রহী নোহোৱাকৈয়ে আন্তৰিক দায়বদ্ধতাৰ অনুভৱেৰে প্রকৃতি সুৰক্ষা আৰু সংৰক্ষণৰ হকে কাম কৰি আছে৷ তেনে এটি উদাহৰণ হ’ল ‘অৰণ্য মানৱ’ যাদৱ পায়েং৷ সম্পূর্ণ নিজাববীয়া প্রচেষ্টাৰে তেওঁ ‘মোলাই কাঠনি’ গঢি তুলিছে৷ এনে উদাহৰণ আমি ল’ব লাগে৷ সকলোৰে বাবে একোখন ‘মোলাই কাঠনি’ গঢি তোলাটো সম্ভৱ নহয়৷ কিন্তু নিজৰ নিজৰ সুযোগ–সুবিধাৰ মাজতেই আমি বহু কিবা–কিবি কৰিব পাৰোঁ৷ গছপুলি এটা ৰুই প্রতিপালন কৰিবৰ অৱকাশ নাথাকিলেও আমি নিজাববীয়াকৈ প্রদূষণ সৃষ্টি কৰাৰ পৰা বহুখিনি আঁতৰি থাকিব পাৰোঁ৷ জীৱাশ্ম ইন্ধন পার্যমানে কমকৈ ব্যৱহাৰ কৰা, ৰেফ্রিজাৰেটৰ বা এয়াৰ কণ্ডিচনাৰ আদিৰ ব্যৱহাৰ যিমান পৰা যায় কমোৱা, প্লাষ্টিক প্রদূষণ কৰাৰ পৰা আঁাঁতৰি থকা আদি বিভিন্ন কাম আমি ব্যক্তিগত পর্যায়তো কৰিব পাৰোঁ৷ তাৰ বাবে বছৰেকত এটা অনুষ্ঠান পতাৰ দৰকাৰ নাই৷ প্রয়োজন মাথোঁ আমাৰ দায়বদ্ধতা আৰু সদিচ্ছাৰ৷ এতিয়া আৰু জোঁৰ পুৰি হাতত লাগিবলৈ বাকী নাই৷ তথাপি যদি আমি ‘পি–পু–সি–শো’ নীতিকে লৈ থাকোঁ, তেন্তে এই সুন্দৰ পৃথিৱীখনৰ আয়ুস আৰু বেছিদিন নাই৷ সেইবাবেই ‘বিশ্ব পৰিৱেশ দিৱস’ৰ এই বছৰৰ শ্ল’গানত আমাক প্রকৃতিৰ দ্বাৰা অনুপ্রাণিত হোৱাৰ আহ্বান জনোৱা হৈছে৷ প্রকৃতিয়ে আমাক উদাৰচিত্তে সকলোখিনিয়েই উজাৰি দিছে৷ কিন্তু আমি তাক ৰাক্ষসৰ দৰে গো–গ্রাসে গিলিবলৈ চেষ্টা কৰিছোঁ৷ ফলত নিজৰ বিপদ আমি নিজেই মাতি আনিছোঁ৷ জীৱশ্রেষ্ঠ বুলি দম্ভালি মাৰি নির্জু প্রকৃতিৰ ওপৰত বৰমতা দেখুৱাবলৈ গৈ আজি মানুহে নিজৰ সর্বনাশ মাতি আনিবলৈ ধৰিছে৷ প্রকৃতিক বশ কৰাৰ সলনি প্রকৃতিৰ সৈতে সমিলমিলেৰে সহবাস কৰাটোহে এতিয়া মানৱ জাতিৰ বাবে বুদ্ধিমানৰ কাম হ’ব৷ প্রকৃতি সকলোৰে বাবে যিদৰে উদাৰ, আমিও তেনেদৰেও প্রকৃতিৰ প্রতি দায়িত্বশীল হ’বই লাগিব৷ এই শিক্ষা বা অনুপ্রেৰণা আমাক প্রকৃতিয়েই দিছে৷ এই কথাখিনি অর্থাৎ প্রকৃতিৰ মহত্ত্বক যিদিনা মানৱ জাতিয়ে আন্তৰিকতাৰে অনুধাৱন কৰিবলৈ সক্ষম হ’ব, সিদিনাই নিজৰ ভৱিষ্যৎ সুৰক্ষিত হোৱাৰো বাট মুকলি হ’ব৷ কিন্তু যিমান সোনকালে মানুহৰ এই বোধোদয় হয়, সিমানেই মংগলজনক৷ অন্যথা ইতিমধ্যেই অকল্পনীয় নৰকৰ পথ মুকলি হৈ গৈছে৷ ইয়াক ৰোধ কৰিব পৰাটোহে আজিৰ সময়ৰ তাগিদা৷

The post সম্পাদকীয় : প্রকৃতিৰ অনুপ্রেৰণা first appeared on নিয়মীয়া বাৰ্তা.

জেঠ মাহৰ পুৱা বিছনাখন এৰিয়ে আকাশলৈ চালে দেখিব এখন ধূসৰ আকাশ, অনুভৱ কৰিব এজাক গৰম বতাহ৷ এয়াই দিনটোৰ আৰম্ভণি৷ লাহে লাহে উষ্ণতা বাঢ়ি আহে৷ এই উষ্ণতাৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈকে মানুহে ফেন, এচি ব্যৱহাৰ কৰে৷ পৰিস্থিতি এনে হৈছে যে এচি অবিহনে মানুহে থাকিব নোৱাৰে৷ দেশৰ ৰাজধানী দিল্লীত প্রায় ৭০ শতাংশ লোকেই ঘৰত এচি ব্যৱহাৰ কৰে৷ অসমতো লাহে লাহে ঘৰুৱা এচি ব্যৱহাৰকাৰীৰ সংখ্যা বাঢ়িছে৷ এই পৰিসংখ্যাই স্পষ্ট কৰে যে জলবায়ুৰ পৰিৱর্তন হৈছে৷ সেউজগৃহ গেছৰ ঘনত্ব বৃদ্ধিৰ লগে লগে বিশ্বত উষ্ণতা পূর্বতকৈ বৃদ্ধি হৈছে৷ ২০১৫ৰ পৰা বর্তমানলৈকে সকলোতকৈ উষ্ণ দশক৷ পৃথিৱীৰ প্রায়বোৰ ঠাইতেই গৰমৰ দিনৰ সংখ্যা পূর্বতকৈ বাঢ়িছে৷ অতি উষ্ণতাৰ বাবে ৰোগবোৰো বাঢ়িছে, লগতে বনজুইৰ দৰে ঘটনাও বৃদ্ধি হৈছে৷ বহু অঞ্চলত ধ্বংসাত্মক ধুমুহাই সকলোবোৰ ধ্বংস কৰি গৈছে৷ উষ্ণতা বৃদ্ধিৰ লগে লগে অধিক পৰিমাণৰ আর্দ্রতা বাষ্পীয়ভৱন হয়, ফলত বৰষুণ হয়, বৰষুণৰ লগে লগে বানপানীও তীব্রতৰ হৈ পৰে৷ বহু ঠাইত গোলকীয় উষ্ণতা বৃদ্ধিয়ে পানীৰ সংকট অধিক ভয়াৱহ কৰি তুলিছে৷ কৃষিখণ্ডত খৰাং পৰিস্থিতিৰ ফলত বহু ঠাইত খাদ্যৰ নাটনি হোৱাও দেখা গৈছে৷ উষ্ণতা বৃদ্ধিৰ লগে লগে বহু জীৱ–জন্তু, উদ্ভিদৰ বিলুপ্তি ঘটিছে৷ আগন্তুক কেইটামান দশকৰ ভিতৰত ১০ লাখ প্রজাতি বিলুপ্ত হোৱাৰ আশংকা কৰিছে৷ মানৱ স্বাস্থ্যৰ প্রতিও যথেষ্ট ভাবুকি কঢ়িয়াই আনিছে৷ ইতিমধ্যে বিশ্বত প্রতি বছৰে পৰিৱেশজনিত কাৰণত প্রায় ১.৩ কোটি লোকে প্রাণ হেৰুৱাইছে৷ এই সকলোবোৰৰ অন্তৰালত দায়ী মানুহেই৷ বিজ্ঞানীসকলৰ মতে বিশ্বৰ উষ্ণতা বৃদ্ধিৰ পৰিমাণ ১.৫ ডিগ্রী চেলছিয়াছৰ ভিতৰত ৰাখিব পাৰিলে বৃহৎ বিপর্যয় ৰোধ হ’ব৷ তেনে নহ’লে প্রকৃতি, পৰিৱেশ আৰু মানুহৰ জীৱনৰ প্রতি ভয়াৱহ ভাবুকি আহিব৷ এই ভয়াৱহ পৰিৱেশ ৰোধ কৰিবলৈ আমি কেৱল চৰকাৰলৈ বাট নাচাই নিজেও কিছু পদক্ষেপ ল’ব পাৰোঁ৷ চৰকাৰে ইতিমধ্যে বহু পদক্ষেপ হাতত লৈছে৷ তাৰ ভিতৰত কেইটামান হ’ল– নৱীকৰণযোগ্য শক্তিৰ সম্প্রসাৰণ কৰিছে৷
চৰকাৰী সমর্থন–অভিলেখ পর্যায়ৰ বিনিয়োগৰ ফলত সৌৰ আৰু বতাহৰ শক্তি উৎপাদনৰ ক্ষমতা ক্রমাগতভাৱে বৃদ্ধি পাইছে৷ জলবায়ু পৰিৱর্তনৰ ৰাষ্ট্রীয় কার্য পৰিকল্পনাৰ অধীনত কেইবাটাও অভিযান যেনে– সৌৰশক্তিৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ, শক্তিৰ দক্ষতা বৃদ্ধি, বহনক্ষম বাসস্থান আৰু এক সেউজ ভাৰত সক্রিয়ভাৱে ৰূপায়ণ কৰা হৈছে৷ বনানীকৰণ কার্যসূচীৰ বাবে বনাঞ্চলৰ আৱৰণ সম্প্রসাৰিত হৈছে৷ কিন্তু এইখিনিয়ে যথেষ্ট নহয়৷ উষ্ণতা বৃদ্ধি ৰোধ কৰিবলৈ বায়ুমণ্ডলত কার্বন কমাব লাগিব, তাৰ বাবে সঠিক সময়ত প্রতিজন নাগৰিকেই একোটাকৈ গছপুলি প্রতি বছৰে ৰোপণ কৰি আলপৈচান ধৰিব লাগিব৷ অসমত গছপুলি ৰোপণ কৰা হয় যদিও আলপৈচান ধৰা দেখা নাযায়, ফলত বহু গছপুলি সৰুতেই মৰহি যায়৷ বর্তমান কৃষকেও উৎপাদন বৃদ্ধিৰ বাবে ৰাসায়নিক সাৰ ব্যৱহাৰ কৰি কৃষিকার্যত জড়িত হৈ আছে৷ কিন্তু পৰিৱেশ সুস্থ হৈ থাকিবলৈ কৃষকে ৰাসায়নিক সাৰ ব্যৱহাৰৰ পৰিৱর্তে জৈৱিক খেতিত গুৰুত্ব দিব লাগিব৷ প্লাষ্টিকৰ ব্যৱহাৰ হ্রাস, ৰাজহুৱা খণ্ডৰ যান–বাহনৰ ব্যৱহাৰৰ লগতে ইলেক্ট্রিক গাড়ীৰ ব্যৱহাৰ, সৌৰশক্তিক গুৰুত্ব দিব লাগিব৷ পানী ৰক্ষাৰ উপৰি বিদ্যুৎ ৰাহি কৰিব লাগিব৷ আমি মনত ৰখা উচিত আমাৰ পূর্বপুৰুষে আমাক বহুত দিলে, কিন্তু ২০২৬ চনৰ নাগৰিকে উঠি অহা ল’ৰা–ছোৱালীক কোনখন পৃথিৱী উপহাৰ হিচাপে দি যাব, সেই কথা এতিয়াই ভাবিব লাগিব৷ কেৱল ভাবিলেই নহ’ব, হাতে–কামে কৰিবও লাগিব৷ আমি আমাৰ উঠি অহা প্রজন্মক শিকাব লাগিব যে প্রকৃতিয়ে মা৷ যিয়ে আমাক খাদ্য দিয়ে, ছাঁ দিয়ে, জীয়াই থাকিবলৈ সাহস দিয়ে৷ তেনে প্রকৃতিৰ প্রতি আমি দায়বদ্ধ হ’ব লাগে৷ প্রকৃতিয়ে আমাক সর্বোচ্চ দিয়াৰ পিছতো আমাৰ পৰা বিচাৰে কেৱল অলপ যত্ন আৰু সন্মান, কিন্তু আমাৰ সেইখিনিকেই দিবলৈ আহৰি নাই৷ উন্নয়নৰ নামত কেৱল কৰি গৈছোঁ বনধ্বংস৷ যাৰ ফল আমি লাহে লাহে পাইছোঁ৷ সেয়ে অসমৰ প্রতিখন গাঁৱৰ প্রতিজন লোকেই গছপুলি ৰোপণ কার্যসূচী হাতত ল’ব লাগে৷ বিদ্যালয়–মহাবিদ্যালয়ৰ প্রতিজন শিক্ষার্থীয়ে বছৰকেত এটাকৈ হ’লেও গছপুলি ৰোপণ কৰি যতন ল’ব লাগে৷ উঠি অহা প্রজন্মক শিকাব লাগে বছৰে এজোপা গছ ৰোপণ কৰা, প্লাষ্টিক বর্জন কৰা মানেই প্রকৃতিৰ প্রতি তেওঁৰ অৱদান বহুত৷ শিক্ষার্থীসকলক শিকাব লাগে প্রথম বেঞ্চৰ প্রথম শিক্ষার্থী হোৱাৰ সমান্তৰালকৈ পৃথিৱী ৰক্ষাৰ প্রথম শাৰীৰ যোদ্ধা হোৱা৷ যি যোদ্ধাই পৃথিৱীক ৰক্ষা কৰিব, উঠি অহা প্রজন্মক এখন সেউজ পৃথিৱী উপহাৰ দিব৷

The post সম্পাদকীয় : পৃথিৱী ৰক্ষাৰ প্রথম শাৰীৰ যোদ্ধা হোৱা first appeared on নিয়মীয়া বাৰ্তা.