ভালকৈ শুই উঠাৰ পিছতো কেতিয়াবা ভাগৰুৱা অনুভৱ কৰিছেনে? বন্ধু, সহকর্মীয়ে ‘হ’ল আৰু, বহুত কাম কৰিলোঁ’ জাতীয় কথা ক’বলৈ লোৱা লক্ষ্য কৰিছেনে? কেৱল শাৰীৰিক ভাগৰ বা অত্যধিক কামৰ হেঁচাতে এনে নহয়৷ এই ভাগৰ অলপ বেলেগ৷ এই ভাগৰটো ভিতৰত লাগে৷ আমাৰ ভিতৰত শিপা গজোৱা এই ভাগৰটোৱে ক্রমাৎ পোখা মেলে আৰু এটা সময়ত আমাৰ ব্যক্তিত্বৰ এটা অংশ হৈ পৰে৷ আমি হৈ পৰোঁ এটা ভাগৰুৱা ব্যক্তিত্ব৷ আমাৰ ব্যক্তিত্ব পর্যন্ত সলনি কৰি দিয়া এই গভীৰ ভাগৰটোৱে হ’ল আৱেগিক ক্লান্তি৷ এই ভাগৰ ইমান নীৰৱে আহে যে ভুক্তভোগীয়ে ভুগি আছে বুলি গমেই নাপায়৷ এই ভাগৰ হৈ পৰে জীৱনশৈলী৷
কর্ম, ব্যক্তিগত জীৱন, সম্পর্ক বা বিভিন্ন আৱেগিক কাৰণত আমি যেতিয়া শ্রান্ত হৈ পৰোঁ, ভিতৰখন খালী খালী অনুভৱ কৰোঁ, সেই অৱস্থাটোৱেই হৈছে আৱেগিক ক্লান্তি৷ জিৰণি বা ভাল টোপনিয়ে নিৰাময় কৰিব পৰা শাৰীৰিক ভাগৰ আৰু আৱেগিক ক্লান্তি একে নহয়৷ আৱেগিকভাৱে ক্লান্ত হৈ পৰিলে মানুহ ক্রমাৎ নিষ্ক্রিয় হৈ পৰে, নিৰুৎসাহী হৈ পৰে, কোনো কথাকে গুৰুত্ব নিদিয়া হয়, আনকি সাংঘাতিক ভাল পোৱা কামবোৰতো ৰোমাঞ্চিত অনুভৱ নকৰা হয়৷ আটাইতকৈ বিপজ্জনক কথাটো হ’ল– মানুহে এই অৱস্থাটোক স্বাভাৱিক বুলি ভাবে, ভাবে এয়াই জীৱন৷
এই ভাগৰ অদৃশ্য, নীৰৱ৷ শাৰীৰিক ৰোগৰ দৰে দৃশ্যমান লক্ষণ নাই৷ আপুনি গমেই নাপায় আপুনি কেতিয়া হাঁহিবলৈ বন্ধ কৰি দিলে৷ আপোনজনে ফোন কৰিলেও নধৰা হ’ল৷ টিভি বা ফোনটো বহু সময় চায়ো ভাল লগা কিবা এটা বিচাৰি নাপায়৷ সদায় ব্যস্ত, কিন্তু কি কৰি আছে নাজানে৷ গোটেই পৃথিৱীখনে ব্যস্ত হোৱাৰ প্রশংসা কৰে৷ এনে লোকক কৰে যি দহোবন কৰে, কার্যকৰী আৰু ফলপ্রসূভাৱে কৰে আৰু সেই বাবেহে জিৰণি ত্যাগ কৰে৷ আৱেগিকভাৱে ক্লান্ত লোক দেখাত ব্যস্ত হ’ব পাৰে, কামৰ কাম কিন্তু একো নকৰে৷
সময়ৰ লগে লগে আৱেগিক ক্লান্তি কেৱল অনুভৱ হৈ নাথাকে৷ আমি কেনে আচৰণ কৰোঁ, কেনেকৈ চিন্তা কৰোঁ আৰু কেনেকৈ সম্পর্ক স্থাপন কৰোঁ সেয়াও প্রভাৱিত কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে৷ লাহে লাহে ভাগৰুৱা ভাবটো ব্যক্তিত্বৰ এটা বৈশিষ্ট্যত পৰিণত হয়৷ এসময়ৰ ফূর্তিবাজ বন্ধুজন সকলোকে আচৰিত কৰি হঠাৎ খিংখিঙীয়া হৈ পৰে৷ উদ্যমী, উৎসাহী সহকর্মী এজন হঠাতে নিস্তেজ হৈ পৰে৷ তেওঁলোক ইচ্ছা কৰি সলনি হোৱা নাই৷ তেওঁলোক ভাগৰতহে জ্বলি শেষ হৈ গৈছে৷
এই ভাগৰ ক’ৰ পৰা আহে? কোনো ডাঙৰ কথাৰ পৰা নহয়, বৰঞ্চ সৰু সৰু, অহৰহ পাই থকা চাপৰ পৰাহে এই অৱসাদ গঢ় লৈ উঠে৷ অর্থ নোহোৱাকৈ আমি কিছুমান কামৰ বোজা লওঁ৷ আমি নিজে গুৰুত্ব নিদিয়া কাম এটা যদি দীঘলীয়া হৈ পৰে, ভিতৰত পোৱা অশান্তিটোৱে আমাক চেপি পেলায়৷ বহুতে কৰি ভাল নোপোৱা চাকৰিত আবদ্ধ হৈ থাকে, কিন্তু আর্থিক বা সামাজিক কাৰণত এৰি যাব নোৱাৰে৷ স্মার্ট ফোন আৰু স্মার্ট জীৱন একে নহয়৷ কামৰ তাগিদাত আমি যে চৌব্বিশ ঘণ্টাই ফোনটো ‘অন’ কৰি থওঁ, আমাৰ জীৱনটোও ‘অন’ হৈ থাকে৷ ব্যক্তিগত জীৱন বুলি থকা ধাৰণাটো ম’বাইল ফোনটোৱে শেষ কৰি পেলালে৷ আপোনাৰ যিয়েই নহওক, আনক আপুনি তৎক্ষণাত সঁহাৰি দিব লাগিব৷ দিনতো৷ ৰাতিও৷ আমাৰ আৱেগিক শ্রম বাঢ়ি যায়৷ আমি বলেৰে হাঁহি থাকিবলৈ, ভদ্র হ’বলৈ আৰু শান্ত হৈ থাকিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ– মন নগ’লেও৷ শলাগ পিছে কোনেও নলয়৷ স্বীকৃতি কোনেও নিদিয়ে৷ আপোনাৰ কামৰ মূল্যক লৈ আপোনাৰ নিজৰ মনতে প্রশ্ণ উত্থাপন হ’বলৈ লয়৷ আপুনি সদুত্তৰ নাপায়৷ উত্তৰবিহীন এই প্রশ্ণই আপোনাৰ কাম কৰাৰ উৎসাহ, প্রেৰণাক চেপিবলৈ আৰম্ভ কৰে৷ লগতে আছে ব্যক্তিগত কথাবিলাক৷ আঘাতবিলাক৷ অতীতৰ আৱেগিক ঘাবোৰ৷ আপোনজনক হেৰুওৱা, সম্পর্ক ভঙা, শৈশৱতে মনত পোৱা আঘাত ইত্যাদি৷ বছৰৰ পিছত বছৰ মানুহে এই আৱেগিক ক্লান্তি কঢ়িয়াই ফুৰে৷ তদুপৰি আছে সকলোৰে বাবে সকলো হ’বলৈ চেষ্টা কৰাৰ প্রৱণতা আৰু হেঁচা৷ নিখুঁত কর্মচাৰী, নিখুঁত অভিভাৱক, নিখুঁত বন্ধু, নিখুঁত সকলো হোৱাৰ ইচ্ছাৰ বাবে সকলোকে সন্তুষ্ট কৰাৰ অহৰহ চেষ্টাৰ পিছত আমাৰ নিজলৈ একো নাথাকে৷
আৰু আপুনি সলনি হ’বলৈ আৰম্ভ কৰে৷ আৱেগিকভাৱে অনেক সময়ত শূন্য হৈ পৰে৷ কেতিয়াবা নেতিবাচক বা কটু হৈ পৰে৷ আপুনি অভদ্র হোৱাৰ বাবে নহয়, কিন্তু মানুহ বা ব্যৱস্থাৰ ওপৰত বিশ্বাস হেৰুৱাই পেলোৱাৰ বাবে৷ মানুহক লগ পোৱাটো কামৰ দৰে অনুভৱ হয়৷ সামাজিক যোগাযোগৰ পৰা আপুনি পিছুৱাই যায়৷ আত্মবিশ্বাস কমিবলৈ আৰম্ভ কৰে৷ এই পৃথিৱীৰ কাৰণে আপুনি যেন উপযুক্ত নহয়৷ নিজৰ দক্ষতা, চেহেৰা আৰু সিদ্ধান্তক লৈও আপোনাৰ সন্দেহ ওপজে৷ সৰু সৰু কথাতে আপুনি উত্তেজিত হৈ পৰে৷ এই পৰিস্থিতিৰ পৰা যে পৰিত্রাণ আছে সেই আশা আপোনাৰ মনৰ পৰা ক্রমাৎ নোহোৱা হৈ আহে৷
কোনেও কিন্তু একো নকয়৷ মানুহে এই বিষয়ে কথা নাপাতে৷ আৱেগিক ক্লান্তিত ভুগিও বহু মানুহ মৌন হৈ থাকে৷ আনে দুর্বল বুলি ভাবিব৷ তেওঁলোকে ভয় খায়৷ কাৰণ সমাজে শক্তিৰহে প্রশংসা কৰে, দুর্বলতাৰ নহয়৷ অৱশ্যে তেওঁলোকৰ অনেকেই বুজি নাপায় কি হৈ আছে৷ তেওঁলোকে ভাবে যে তেওঁলোক মাত্র ভাগৰুৱা বা এলেহুৱা হৈ পৰিছে৷ তথাপি ভয় খায়– বিৰতি ল’লে সন্মান হেৰুৱাব লগা হ’ব পাৰে৷ আটাইতকৈ ডাঙৰ কথাটো হ’ল– মানুহ অভ্যস্ত হৈ পৰে৷ সুখী হোৱাটো কেনেকুৱা মানুহে পাহৰি যায়৷
এখন মুখা হৈ অৱশ্যে সামাজিক মাধ্যম আহিল৷ এইখন পৃথিৱীত সকলো সুখী৷ ছেল্ফি, বিদেশ ভ্রমণ, প্রেৰণাদায়ক উক্তিৰ আঁৰত কোনে কি সংগ্রাম কৰি আছে কোনে জানিব, বুজিব৷ নিজকে নিখুঁত দেখুওৱাৰ এই যি অহৰহ প্রচেষ্টা, মানুহৰ প্রকৃত অনুভৱ লুকাই যায়, লুকুৱাবলৈ মানুহ বাধ্য হয়৷ আৱেগিক ক্লান্তি বাঢ়ি যায়৷ নীৰৱে৷
ভাল কথাটো হ’ল- এই ক্লান্তিও দূৰ কৰিব পাৰি৷ ইয়াৰ বাবে কেৱল সচেতন প্রচেষ্টাৰ প্রয়োজন৷ প্রথম পদক্ষেপটো হ’ল আমি মানি ল’ব লাগিব যে আমি ক্লান্ত৷ ইয়াত লাজ কৰিবলগীয়া একো নাই৷ অপৰাধবোধ হ’বলগীয়াও নাই৷ জিৰণি লোৱা মানে এলেহুৱা হোৱা নুবুজায়৷ বিশ্রাম বিলাসিতা নহয় যে আমি ল’বলৈ সংকোচ কৰিব লাগে৷ সমস্যা হৈছে, খুলি কওক৷ কথা পাতিলে সকাহ পোৱা যায়৷ আনন্দ বিচাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰক৷ সৰু সৰু কথাত, অথচ বহু দিন নকৰা৷ গান শুনা, চিনেমা চোৱা, এপাক ক’ৰবাত ফুৰি অহা আৰু কেতিয়াবা আনকি একো নকৰাকৈ থকা৷ ডিজিটেল বিৰতি লওক৷ ফোনটো নোহোৱাকৈ ক’ৰবালৈ গুচি যাওক– লাগে কিছু সময়ৰ কাৰণেই হওক৷ নিখুঁত হ’বলৈ চেষ্টা কৰা বন্ধ কৰক৷ সকলোকে সন্তুষ্ট কৰিবলৈ চেষ্টা কৰাৰ দৰকাৰ নাই৷ আপুনি মানুহ, যন্ত্র নহয়৷
এই অৱসাদৰ অৱসান তৎক্ষণাত নহয়৷ ই এক যাত্রা৷ এই যাত্রাত আপুনি হয়তো দুখোজ আগুৱায় আৰু এখোজ পিছুৱায়– কোনো কথা নাই৷ সময়ৰ লগে লগে আপুনি নকল হাঁহি বন্ধ কৰি আকৌ সঁচাকৈয়ে হাঁহিবলৈ আৰম্ভ কৰিব৷ আপুনি শান্তিৰে শুব৷ আপোনাৰ মনত পৰিব আপুনি প্রকৃততে কোন৷ আপুনি নিজৰ ওচৰলৈ ঘূৰি আহিব৷
সেয়েহে ভাগৰক আপোনাৰ পৰিচয় হ’বলৈ নিদিব৷ ভাগৰক আপোনাক সংজ্ঞায়িত কৰিবলৈ নিদিব৷ আপোনাৰ যেতিয়াই ভাগৰি পৰিছোঁ যেন লাগে, নিজকে সুধিব– এয়া কেৱল ভাগৰেইনে?
ফোন : ৯৪৩৫০–৪৮৪৮০