বিশেষ

মানুহ মাত্রেই আৱেগপ্রৱণ৷ এটি জীৱনত মানুহৰ হাবিয়াস বহুত থাকে৷ সেই হাবিয়াসবোৰ পূৰাবলৈ মানুহে দেখে অলেখ সপোন৷ দিন বাগৰে হাবিয়াসবোৰ পূৰণৰ চেষ্টাৰে আগবাঢ়ে৷ কেতিয়াবা হাবিয়াস পূৰ হয়, কেতিয়াবা নহয় বা কেতিয়াবা ভবামতে নহয়৷ নহ’লেই মানুহৰ মনবোৰত অশান্তিয়ে বাহৰ পাতিবলৈ লয় যেন অজানিতেই৷ আৰু বহু সময়ত দেখা যায় তেওঁলোক যেন এই অশান্তি বা অসন্তোষক গোটেই জীৱন লগতে লৈ…