সম্পাদকীয়

কবি নৱকান্ত বৰুৱাই লিখিছিল– ‘মোকতো পোৱাই চিনি, মই যে ফাগুন৷ অঁকৰা কবিৰ সৈতে চুপতি মৰাৰ বাবে, মোৰতো বহুত বদনাম৷’ ফাগুন যেন এজনী উন্মনা ছোৱালী৷ তাই যেতিয়াই যি মন যায় তাকেই কৰে৷ পছোৱা বলিলে তাই বাউলি হৈ পৰে৷ উৰুঙা লগা শীতৰ দিনবোৰে মেলানি মাগিবলৈ ধৰোঁতেই প্রকৃতিয়েও গা টঙায় এই ফাগুনৰ বতৰতে৷ গছ–বনে পুৰণি সাজ সলাই নতুন ৰূপত সাজোন–কাচোনৰ বাবে প্রস্তুতি…